Í fyrri hluta frásagnar um fjölskyldu sem flutti utan til náms í nokkur ár sagði ég frá viðskiptum hennar við fjárstýringu Kaupþings. Sú saga vekur furðu og grunsemdir um forkastanlega hegðun bankamanna.

Hér kemur meira úr þeirri skriflegu frásögn sem ég hef undir höndum.

Fjölskyldan flutti heim, sótti um lóð, fékk úthlutun og hóf að byggja upp úr aldamótunum. Bóndinn vann sjálfur í húsinu í frístundum og inn í það flutti fjölskyldan 2004.

Í hverfinu þeirra eru þrír bankamenn sem kláruðu sín hús í einum grænum, með fullar hendur fjár að því er virtist.

Á árunum 2004 til 2006 tóku þau lán í yenum, alls um 20 milljónir króna, fjórðung lánsins til nokkurra ára en afganginn til 20 ára.

Af hverju tóku þau erlent lán?

Gefum fjölskylduföðurnum orðið:

“Jú, lágir vextir og gengið jafnast yfirleitt út á löngum tíma, þar er sterkt um tíma en veikist svo. Sveiflurnar jafnast út. Auðvitað gerði maður ráð fyrir meiri greiðslubyrði eða allt að 50 prósentum. Það var þó talið mjög ólíklegt, gengisvísitalan gæti farið í 150 til 160, en allir fjármálaspekingar töldu krónuna ekki fara lægra en 136 til 140 og væri þá mjög veik.

Þetta var leyfilegt, ekki glæpur heldur fannst mér þetta klárlega betri kostur en verðtryggt lán (en tók því miður ekki inn í reikninginn starfsmenn fjármálakerfisins sem eru spilltir og stjórnvöld sem myndu stuðla að eyðileggingu gjaldmiðilsins).

Þegar kreppan skall á var skuldin í kring um 14 milljónir og aðeins 2 ár efir af skammtímaláninu.

En allt í einu var skuldin komin í 40 milljónir króna og afborganir í 550 þúsund krónur á mánuði. Skammtímalánið fór úr 1,8 milljón króna í 5 milljónir. Hvað var að gerast? Ég hafði ekki gert neitt sem gat valdið þessuþ Og í rauninni hafði ég skapað þjóðinni 25 milljóna króna gjaldeyristekjur.

Við fengum frystingu og greiddum þennan hluta upp nú fyrir skemmstu.

Núna eru eftir 30 milljónir að borga.

Við okkur er sagt: Þið sem getið borgað eigið að borga.

Fyrir allt þetta rugl?

Við munum aldrei sætta okkur við það. ALDREI!!!”

Lýsingin á óréttlætinu gagnvart skuldurum og svívirðilegum aðferðum peningaliðsins við að taka lán og  berast mikið á en taka enga ábyrgð á skuldum sínum (þær eru meðal annars ehf-aðar).

“Vinur minn keypti bíl af bankanum sínum á 7 milljónir króna, bíl sem kostar nýr 18 milljónir. Þetta var bara gert svona með samskiptum á netinu af því að hann þekki einhvern lögfræðing í bankanum, þessi bíll var ekki auglýstur.”

Frásögninni lýkur svona:

“Þið verðið að gera eitthvað fyrir alla og það sem fyrst, annars flytjum við úr landi og þeir sem ekki geta það gera uppreisn gegn þessu gengdarlausa óréttlæti. Þið sitjið hér með glæpagengjunum sem vaða hér uppi. Ekki láta ykkur dreyma um að ætla að skilja smáhluta þjóðarinnar eftir, sem eiga að borga brúsann fyrir misgjörðir ykkar.

Við erum ekki nein fífl.”