Reyndur bankamaður lagði mér til eftirfarandi leiðabeiningar um grundvallaratriði sem snerta bankakreppur, eftirlit og fleira.
Mér finnst þetta afar gagnlegir 16 punktar til þess að hugleiða. Ekki laust við að maður sé betur í stakk búinn að greina kjarnann frá hisminu þegar þeir hafa síast inn:

1. Fjármálakreppur eiga rót í of slakri peninga og ríkisfjármálastefnu.

2. Fjármálakreppur verða að jafnaði á 10 ára fresti einhvers staðar í heiminum. Þær hafa fylgt bankakerfinu frá upphafi. Þær koma alltaf jafnmikið á óvart.
 
3. Einkafyrirtæki í samkeppnisrekstri geta ekki borið ábyrgð á stjórn efnahagsmála.

4. Stjórnendur fjármálafyrirtækja bera ábyrgð á rekstri sinna fyrirtækja gagnvart hluthöfum og stjórnvöldum.

5. Stjórnendur einstakra fjármálafyrirtækja eða fjármálafyrirtækja í heild bera ekki ábyrgð á því ef hrun eins eða fleiri banka leiðir til kerfishruns.

6. Engin fjármálakreppa eða gjaldeyriskreppa verður nema vegna mistaka í efnhagsstjórn.

7. Fjármálakreppur valda miklum efnahagslegu tjóni. Hámarkstjón verður þegar öll lykilfyrirtæki falla í kerfishruni.

8. Tjón vegna falls banka er mun meira en tjón vegna falls venjulegra fyrirtækja.  Því verðskulda fjármálafyrirtæki sérstakt eftirlit og sérstaka meðhöndlun komist þau í þrot, hvort sem um er að ræða lausafjár- eða eiginfjárvanda þeirra.

9. Eðli banka er að lánstími eigna er mun lengri en binditími skuldbindinga.

10. Heilbrigð fjármálafyrirtæki geta komist í þrot verði áhlaup á fjármögnun (skuldbindingar)  þeirra.

11. Seðlabönkum var komið á fót til að koma í veg fyrir að ástæðulaus ótti og áhlaup gæti valdið greiðsluþroti heilbrigðra fjármálafyrirtækja.

12. Fjármálafyrirtæki og bankar eru með mjög lágt eiginfjárhlutfall miðað við önnur fyrirtæki, hreint eigið fé er oftast innan við 10% hjá bönkum.

13. Greiðsluþrot banka (heilbrigðs eða óheilbrigðs) leiðir í langflestum tilvikum til mikils tjóns (rýrnunar) á eignun bankans, mikils tjóns kröfuhafa og gjaldþrots hafi það ekki legið fyrir áður.
 
14. Fjármálaeftirlit ber meðal annars ábyrgð á því að rekstur einstakra fjármálafyrirtækja sé heilbrigður.

15. Seðlabankar bera  ábyrgð á fjármálastöðuleika, það er, að stuðla að virku og öruggu fjármálakerfi,  þar með töldu greiðslukerfi í landinu og við útlönd. Með öruggu fjármálakerfi er átt við að fjármálakerfið þoli áföll.

16. Seðlabanka ber að stuðla að því gjaldeyrisviðskipti við útlönd fari fram óhindrað og er skylt að tryggja að gjaldeyrisforði landsins sé nægjanlegur. Með nægjanlegum gjaldeyrisforða er á átt við að hægt sé tryggja gjaldeyrisviðskipti þrátt fyrir tímabundna erfiðleika í viðskiptum útlönd eða lánsfjáröflun.