Ég er dálítið hugsi yfir örlögum RÚV þar sem ég ólst upp sem fjölmiðlamaður.
Í nýrri skýrslu um almannaútvarp á vegum menntamálaráðherra má greina áhyggjur skýrsluhöfunda af vaxandi alræðisvaldi (miðstýringu) og þverrandi lýðræði innan almannaútvarpsins RÚV sem rekið er fyrir 10 milljónir króna á dag af almannafé.
Eins er með almannaútvarp (RÚV) og aðra vinnustaði; þar ríkir ákveðinn “kúltúr”.
Eða ríkti.
Ég held eftir á að hyggja að deildir RÚV hafi verið sjálfstæðari og meira jafnræði ríkt milli þeirra áður en RÚV var breytt í opinbert hlutafélag. Innanhússlýðræðið hafi jafnvel verið meira.

Þetta gat sjálfsagt verið þunglamalegt á stundum. En eru ekki gild rök fyrir hægfara breytingum almannaútvarps?.
En nú er öldin önnur og hrörnunin liggur meðal annars í því að RÚV var breytt í opinbert hlutafélag. Við þá breytingu lét lýðræðið innan RÚV undan síga en hollustan varð áberandi.

Sænska blaðakonan og rithöfundurinn Ann Charlott Altstadt heldur því fram að lýðræði og hollusta kallist á: “Þegar lýðræðinu hnignar sýna menn meiri hollustu.”
Altstadt telur að aukin einkavæðing og einkarekstur  í Svíþjóð hafi ekki verið svar við óskum almennings heldur einhliða ákvörðun yfirvalds sem krefst hollustu undirmanna við að hrinda breytingunum í framkvæmd en einnig við að halda við kerfinu eftir að á því hafa verið gerðar breytingar.
“Hollustan sem við eigum að sýna liggur lóðrétt; hollustan er við atvinnurekandann en ekki við starfsfélagana eða samfélagið. – Hollusta innan úrvalshóps æðstráðenda liggur hins vegar lárétt; þar sýna stjórnendurnir hverjir öðrum tryggð og hollustu. Þar tryggja menn hver öðrum eftirsóttar stöður, jafnvel þótt þeir hafi framið afglöp og klúðrað málum. Þeir stjórnarmenn sem örlátir eru á kaupauka fyrir forstjórana fá það ríkulega endurgoldið.”

Þetta á vitanlega ekki bara við um RÚV. Þetta er almenn lýsing sem á ágætlega við hér á landi, meðal annars um fyrirkomulag sem lagðist yfir RÚV eins og pest með uppruna sinn í einkvæðingarfrjálshyggjunni.