Ef Sjálfstæðisflokkurinn hefði tekið þó ekki væri nema snefil ábyrgðar á gjörðum sínum eftir 18 ára stjórnarsetu, sýnt auðmýkt og samstarfsvilja, væri hann ekki upptekinn við það nú að baka þjóðinni hámarkstjón öðru sinni á tveimur árum.
Ef Sjálfstæðisflokkurinn hefði tekið eigin endurreisnarskýrslu alvarlega frekar en að láta Davíð Oddsson ganga frekjulega yfir sig á skítugum skónum á landsfundi í lok mars í fyrra, væri öðruvísi umhorfs nú, bæði á stjórnmálasviðinu og í efnahagslífi þjóðarinnar.
Ef Sjálfstæðisflokkurinn hefði haft vit á því að styðja Icesaveniðurstöðuna síðastliðið sumar allt til enda, en greiða ekki atkvæði gegn henni á þingi, hefði þingflokkurinn áreiðanlega látið skynsemina ráða þegar kom að því að semja við Hollendinga og Breta um niðurstöðu Alþingis.
Ef Sjálfstæðisflokkurinn hefði stutt Icesavesamninginn um áramótin hefði forseti Íslands aldrei þorað að vísa málinu til þjóðarinnar. Hann hefði þá heldur aldrei fengið átyllu til þess að fela ákvörðun sína á bak við einhver álitamál um meirihluta eða minnihluta á þjóðþinginu.

Vitstola þjóð
Icesave er að þessu leyti stærsta og örlagaríkasta smjörklípan í lífi þjóðarinnar.
Henni var klínt í strokinn feld forsetans. Hann brást við klípunni með því að vísa málinu til þjóðarinnar sem dregið hefur á langinn uppgjörið við Sjálfstæðisflokkinn, þetta vígi sérhagsmunanna og forréttindanna.
Samt fékk hann í hendur bréf og varnaðarorð, meðal annars frá Friðriki Má Baldurssyni hagfræðingi.
Það er einnig í hæsta máta undarlegt að hefja beint lýðræði skyndilega til vegs um lánskjör í útlöndum en sniðganga fulltrúalýðræðið í leiðinni. Auðvitað er reynandi að semja um breytilega vexti í stað fastra 5,5 prósenta vaxta. En það er fráleitt að leggja í þjóðaratkvæðagreiðslu um það eitt.
Þjóðaratkvæðagreiðsla um vexti?
Er þjóðin orðið viti sínu fjær?
Á sama tíma lætur nærri að þrotabú Landsbankans standi undir Icesavekröfunum. Með fyrirsjáanlegum bata í Bretlandi og uppgangi í London í tengslum við Ólympíuleikana þar í borg árið 2012 er alls ekki óraunhæft að heimtur upp í Icesave höfuðstólinn verði 95 til 100 prósent!
Ólafur Ragnar kannast áreiðanlega við svartsýni finnska heimspekingsins Georgs Henriks von Wright um lýðræði og hnattvæðingu:
“Menn geta enn haldið fast við þá trú að þróun samfélags í átt til aukins lýðræðis séu framfaraspor á leið til hamingju. Ég er sjálfur hallur undir þá trú. Ég dreg þó í efa að áframhaldandi framfarabraut iðnvæðingar verði sigurför lýðræðis – nema þá ef til vill í algerlega formlegri og þar með inntaksrýrri merkingu. Hugmyndin um slíkt er goðsögn – rétt eins og sú ímyndun að meiri rannsóknir og betri tækni geti afstýrt þeirri ógnun við tilveru okkar sem þær hafa sjálfar sært fram.”

Snautleg stjórnsýsla
Auk heldur neyðist þjóðin til að taka við skoðunum um Icesave ofan úr Hæstarétti þar sem því er lýst, að íslenskir stjórnmálaflokkar ættu að sameinast um að réttað verði í Icesavemálinu fyrir íslenskum dómstóli. Eða gerðardómi sem væri réttlátlega og hlutlaust skipaður. Dæma helst í leiðinni um beitingu bresku hryðjuverkalaganna og gildistöku íslensku neyðarlaganna. “Víst má telja að Bretar og Hollendingar muni taka vel í þessa afstöðu Íslands enda eru þetta hvort tveggja þjóðir sem teljast til réttarríkja og hafa langa hefð fyrir því að tryggja mönnum aðgang að dómstólum þegar deilt er um réttindi þeirra og skyldur.”
Vel má skilja að Jón Steinar Gunnlaugsson hæstaréttardómari skrifi undir svona texta í Morgunblaðinu, blaði Davíðs Oddssonar vinar síns. Verra er að sjá Sigurð Líndal lagaprófessor emeritus kvitta einnig undir þennan barnaskap. Viðsemjendurnir hafa öll spil á hendi og geta hindrað dómstólaleiðina eins og þeim sýnist.
Hér á landi er stjórnsýslan svo kauðsk og gegnsýrð af subbuskap, að hæstaréttardómurum þykir sjálfsagt að taka sér verk út í bæ gegn þóknun og láta skoðanir sínar í ljósi um pólitíks álitamál þegar það hentar.
Gott væri að eiga forseta sem hefði meiri áhuga á aðskilnaði dómsvalds, framkvæmdavalds og löggjafarvalds en beinu vaxtalýðræði.

(Kjallaragrein í DV 27. janúar 2010)