Ríkisútvarpið er rekstrarlegur óskapnaður og bastarður eftir að því var breytt í opinbert hlutafélag.
Þessi yfirlýsing hefur ekkert með starfsfólkið þar innan veggja að gera. Nema stjórnendur félagsins.
Þetta kemur vel fram í því að þjónusta RÚV við landsmenn minnkar og bjagast hægt og bítandi.

Þetta má rökstyðja með ýmsu móti.
Hugmyndafræðin um almannaútvarp/sjónvarp (Public Service) er  grunnforsenda þess og eina réttlætingin fyrir því að sækja á fjórða milljarð króna á ári með nefskatti til skattborgaranna.
Ríkisútvarpið ohf. hefur ekkert verri skilyrði til verka nér þjónustu en önnur fyrirtæki í landinu, hvað þá aðrir fjölmiðlar. En það hefur skyldur umfram einkamiðlana sem kosta peninga.
Sannast sagna held ég að nýjustu niðurskurðaræfingar RÚV séu ólöglegar. Í lögum um RÚV ohf. frá 2007 stendur meðal annars um hlutverk félagsins:

„Að miða útvarpsefni við fjölbreytni íslensks þjóðlífs...  að koma upp aðstöðu til dagskrárgerðar og útvarps utan höfuðborgarsvæðisins.“

Og þetta hérna stendur líka um hlutverk RÚV:

„Að veita almenna fræðslu og gera dagskrárþætti er snerta málefni lands og þjóðar sérstaklega og með þeim hætti tryggja hlutlæga upplýsingagjöf um íslenskt samfélag.
 Að halda í heiðri lýðræðislegar grundvallarreglur og mannréttindi og frelsi til orðs og skoðana. Gæta skal fyllstu óhlutdrægni í frásögn, túlkun og dagskrárgerð.“

Ætli skattborgarar á Austurlandi, Vestfjörðum og Norðurlandi telji að RÚV framfylgi lögum um dagskrárgerð og útvarp utan höfuðborgarsvæðisins? Er skyldum RÚV um frelsi til orðs og skoðana fullnægt með því að loka gluggum landsbyggðarinnar? Er íslenskt samfélag aðeins það sem menn geta séð út um gluggana í Efstaleiti?

RÚV olbogar sig áfram á auglýsingamarkaði í blóra við grunnsjónarmið um almannaútvarp. Alla daga loðir við RÚV að það misnoti almannafé til þess að greiða niður auglýsingar í samkeppni við fjölmiðla á 320 þúsund manna málsvæði. Auglýsingatekjur þess eru nokkuð á annan milljarð króna í venjulegu ári.
RÚV rekur Rás 2 fyrir auglýsingafé eingöngu og hefur svo verið frá stofnun hennar. Það er fráleitt út frá hugmyndum um „Public Service“ og þrengir verulega að öðrum útvarpsrekstri á okkar litla málsvæði. (Menn mega ekki fara í skotgrafir hér og halda með einhverjum fjölmiðli, samkeppnisyfirvöld eiga að sjá til þess að eðlileg samkeppni ríki á þessum markaði eins og öðrum.)

Dagskrárkostnaður Rásar 2 ár hvert er um 100 milljónir króna. Auglýsingatekjur geta hæglega verið um 300 milljónir í meðalári. Veit þetta þar sem ég var eitt sinn dagskrárstjóri á Rás 2.
RÚV er háð þessum mismun. Kannski gott og blessað ef tekjurnar væru notaðir í anda almannaútvarps, en hvað veit ég nema mismunurinn sé notaður til að kaupa þætti fyrir sjónvarpið eins og  Aðþrengdar eiginkonur. Eða halda vígstöðu á auglýsingamarkaði.

Nú sker yfirstjórn RÚV niður svæðisstöðvar, með sama hætti og Stöð 2 gerði með sínar landsbyggðarþjónustu upp úr aldamótunum. Sá er munurinn að Stöð 2 er markaðsdrifinn fjölmiðill en Páll virðist ekki átta sig á því að RÚV er það ekki. RÚV er almannamiðill, „Public Service“ með önnur markmið.
Niðurskurðurinn skapar deilur skapar ónauðsynleg átök milli sjálfhverfa stjörnufansaþéttbýlisins og dreifbýlisins. Skattborgararnir, Alþingi og menntamálaráðherra verða æ óviljugri til þess að púkka undir einhverja Stöð 2 í líki RÚV.
Rekstur RÚV byggist á samstöðu (consensus) í samfélginu um gildi þess að reka almannaútvarp með önnur hlutverk en „commersial  business“.  Menn vissu þetta fyrir nokkrum árum á RÚV. Varla lengur.

Einn helsti fylgifiskur hlutafélgavæðingar orkufyrirtækjanna á meginlandi Evrópu og í Bandaríkjunum á umliðnum árum er veruleg hækkun raforkuverðs til heimila og fyrirtækja og gríðarleg launahækkun forstjóranna. Sums staðar hefur þjónustan einnig versnað til muna eins og frægt varð í Kaliforníu á síðasta áratug. Frjálshyggjupostularnir komu þar í raun óorði á markaðshyggjuna með því að hækka raforkuverð og draga úr afhendingaröryggi á rafmagni. 
OHF-un RÚV ber keim af þessu öllu. Kostnaður jókst, laun yfirmanna hækkuðu, þjóðnustan versnaði.
Nú er þjónustan orðin dýrari og verri þótt tekjur hafi í raun ekki lækkað mikið að raunvirði sé horft all langt aftur í tímann.

Ég mæli með því að Katrín Jakobsdóttir menntamálaráðherra reyni að framfylgja RÚV-lögunum úr því stjórn félagsins tekst það illa.  Hún gæti gert það til dæmis með því að semja við aðra miðla um framlög til þess að þjóna landsbyggðinni.  Hún hefur örugglega meðbyr til þess úr því forgangsröðun stjórnenda RÚV ohf. er svo fjarri hugmyndafræðinni um almannaútvarp (Public Service) og raun ber vitni.