Þöggunin og þrælsóttinn er óvinur gagnsæisins og lýðræðisins. Þöggun og þrælsótti er samofin leyndarhyggju og ráðabruggi í launhelgum klíkuþjóðfélagsins.
Klíkurnar er að finna  meðal annars í elítum stjórnmálaflokkanna sem að sínu leyti hafa tengsl við æðstráðendur í viðskiptalífi, bönkum og dómskerfi.
Þetta er einkar áberandi í litla sæta íslenska þjóðfélaginu og bólar á þessu í æ flóknara stjórnkerfi fjármálakerfisins og við nýjar stöðuveitingar við Háskóla Íslands.

Allt er þetta til vitnis um að stjórnarflokkarnir ráða ekki því sem þeir vilja ráða. Ég gef mér til dæmis að Jóhanna Sigurðardóttir forsætisráðherra, sem árum saman hefur talað gegn spillingu og klíkuskap og flutt um það tillögur á Alþingi, hafi meint eitthvað með fögrum fyrirheitum um gagnsæi og upprætingu spillingar.
Teygir vefurinn sig nokkuð inn í raðið hennar eigin flokks?  Ekki dugar að Jóhanna standi í lappirnar ef nánir samverkamenn hennar og flokkssystkin hennar gera það ekki.
Kannski þarf Jóhanna nýja vendi til að sópa.

Ég hef oft áður vitnað til Maurice Duvergers, lögfræðingsins og stjórnmálafræðingsins franska, sem gerði góða rannsókn á starfsemi stjórnmálaflokka um miðja síðustu öld. Hann skrifaði meðal annars í formála bókarinnar þar sem hann gerir grein fyrir rannsóknum sínum:

„Starfið innan flokksins er vísvitandi sveipað dulúð. Það er ekki auðvelt að afla nákvæmra gagna um stjórnmálaflokka, ekki einu sinni um undirstöðuatriði. Þetta er líkt og að kynnast frumstæðu regluverki þar sem launung ríkir um lög og helgisiði og hinir innvígðu halda þeim kirfilega leyndum fyrir hinum sem ekki eru innvígðir. Aðeins gamalgrónir varðmenn hafa nauðsynlega vitneskju um hvað er á seyði innan flokksins og um slóttugt leynimakk sem þar fer fram... Og þeir tala ekki fúslega.“

Mér dettur alltaf í hug Kjartan Gunnarsson þegar ég hef yfir þessa tilvitnun.

Þjóð mín er ófrjáls og kjarklaus. Hún er „búin á því“ eins og sagt er. Hún talar um frelsi en frelsið kemur ekki fram í gjörðum hennar. Hún er hlaðin skuldum og veit ekki hvað verður. Hver ræður? Fyrir hverjum verð ég að beygja mig næst?
„Ekkert angrar manninn jafnþráfaldlega þegar hann hefur öðlast frelsi og sú viðleitni hans að finna sem allra fyrst einhvern til að beygja sig fyrir,“ sagði Dostojevski í verki sínu um Karamazov bræðurna.

Atvinnuleysi er meira en venja er. „Best að halda kjafti til að halda vinnunni,“ hvískrar fólk. „Best að vera undirgefinn,“ segja þeir atvinnulausu.
Óvissan skapar óöryggi. Óöryggi er nánast eins og andhverfa frelsisins. Menn fórna oft frelsinu fyrir öryggið og verða þess í stað fangar öryggisins.

Við VERÐUM að þora!

Góður maður sagði um það bil eftirfarandi við mig nýverið:

Við þurfum eiginlega að skipta viðfangsefnum okkar í tvennt.

Annars vegar þurfum við að skapa samstöðu um að vinna okkur út úr erfiðleikunum sem að okkur steðjuðuðu eftir hrunið. Við erum dugleg þjóð með mikla möguleika til framtíðar.

Hins vegar þurfum við að leggja aukið fé í að rannsaka þáttakendur og leikendur í hruninu. Þeir sem rannsaka það ferkar eiga að fá að vinna í meira næði en þeir hafa fengið sem nú fást við rannsókn.

 
Í umrótinu skapast möguleikar til að búa til betra samfélag. En umrótið getur einnig verið einnig jarðvegur fyrir samfélag  hræðslu og ótta. Það lýsir sér  í hræðslu við að tjá sig og ekki síður hræðslu við að gera mistök sem oft getur leitt til algers aðgerðarleysis þegar einmitt þarf að taka á málum.

Þetta er málið!