Ég mæli eindregið með því að menn hlusti gaumgæfilega á viðtal við Guðmund Ólafsson hagfræðing á Rás 2 í morgun. Það er hægt að gera á netinu. Viðtalið var strax eftir áttafréttirnar.

Ég er hræddur um að Guðmundur hafi allt of rétt fyrir sér um Icesavemálið. Hann slær auk þess hinn rétta raunsæistón um samninga og viðskipti við aðrar þjóðir.

Varla þarf að taka fram að Guðmundur er maður sem vill samþykkja Icesavesamninginn.

Hann kallaði Morgunblaðið auman áróðurssnepil í lok viðtalsins og gaf lítið fyrir lagaþræturnar.

Samningar eru samningar og þeir voru gerðir fyrir löngu.

Ég er farinn að hallast að því að Icesavehnúturinn eigi sér miklu pólitískari rætur en menn hafa villjað vera láta. Efnahagslegu rökin skipta úr þessu minna máli en áður.

Þeir sem lögðu mikið undir á þingi og víðar gegn Icesavesamningunum eiga erfitt með að horfast í augu við raunveruleikann þegar hann rennur upp fyirr þeim hægt og bítandi.

Þeir verða að geta borið höfuðið hátt í viðskiptum sínum við stjórnvöld og haldið andlitinu þegar gengið verður frá málinu endanlega.

Þess vegna eru menn núna að reyna að finna eitthvað til þess að allir geti haft á tilfinningunni að þeir hafi ekki tapað leiknum.

Þess vegna tala menn um vextina; að krefjast eigi lækkunar vaxta á Icesaveskuldbindingunum. Þá gætu Ögmundur, Lilja  og aðrir stjórnarandstæðingar sagt: Sjáið, við höfðum erindi sem erfiði!

Lítum á þetta kalt og rólega:
Með sanngirnis- og réttlætissjónarmiðin á lofti mætti leggja til við Hollendinga og Breta að Icesaveskuldbindingin yrði háð breytilegum vöxtum en ekki föstum 5,5 prósenta vöxtum.

Breytilegir vextir hafa verið afar lágir um langt skeið, einkum vegna ótryggs efnahagsástands í heilu heimshlutunum. Þeir eru enn lágir og það kæmi til góða þar sem okkur er gert að greiða vexti af Icesaveskuldbindingunum frá ársbyrjun 2009.

Síðan mætti ætla að þegar breytilegir vextir taka að hækka til muna með meira bjartviðri í vestræna hagkerfinu verði búið að losa mikla fjármuni úr þrotabúi Landsbankans – selja eignir – og greiða niður skuldina.

Allt væri þetta gott og blessað ef íslensk stjórnvöld hefðu ekki neitað breytilegum vöxtum þegar þeir buðust í upphafi. Kannski var það vegna þess að þeir óttuðust mikla hækkun breytilegra vaxta enda íslensk þjóð vön slíkum ofurvöxtum og þjökuð af þeim.

Til vara gætu íslensk stjórnvöld farið fram á nú að standa undir fjármagnskostnaði hollenska og breska ríkisins vegna uppgjörsins við þarlenda sparifjáreigendur á Icesavereikningunum.

Sanngjarnt er að Bretar og Hollendingar græði ekki á óförum íslenskra skattgreiðenda og Íslendingar taki nákvæmlega við kostnaðinum sem breskir og hollenskir skattgreiðendur gera.

En í rauninni er allt þetta fortíð eins og Guðmundur Ólafsson segir. Og sanngirni ákvarðast ekki á skilmálum reiðrar þjóðar sem hótar að borga ekki skuldir sínar.

En Íslands óhamingju verður allt að vopni.

Sjálfhelda íslenskra stjórnmála liggur einmitt í þessu: Stjórnarandstaðan fékk forsetann í lið með sér og knýr nú fram niðurstöðu í þjóðaratkvæðagreiðslu sem hún veit að er röng.