Grunntónninn í málflutning stjórnarliða er sá að þeir séu í slökkviliðinu. Þeir skamma brennuvargana (einkum sjálfstæðismenn) og biðja þá um að þvælast ekki fyrir í björgunarstarfinu. Síðustu mánuði hafa brennuvargarnir þvælst fyrir í Icesave-málinu.

Sjálfstæðisflokkurinn gekk undir svipuna þegar hann stakk merkri endurreisnarskýrslu sinni undir stól á landsfundi Sjálfstæðisflokksins í lok mars á nýliðnu ári. Þar með var sú lína lögð að iðrast einskis, stinga höfðinu í sandinn og efna til átakastjórnmála frekar en samstöðu um lausnir. Síðan þá hafa sjálfstæðismenn þvælst fyrir ásamt þrasköttum Framsóknarflokksins.

Það vekur hins vegar furðu að Steingrímur J. Sigfússon, fjármálaráðherra og formaður VG, skuli telja eitthvert ægilegasta áfall hrunsins, fall krónunnar, vera helsta verkfæri endurreisnarinnar nú.

Sannleikurinn er vitanlega sá að í einni svipan varð Ísland að láglaunalandi þegar óstöðugur gjaldmiðilinn hrundi.

Þorsteinn Pálsson orðar þetta ágætlega í Fréttablaðinu í dag og kallar stefnu Steingríms láglaunastefnu: “Hvað sem þessu líður fullyrðir fjármálaráðherra að samkeppnisstaða útflutningsgreina sé með besta móti. Í hverju er sá samkeppnisstyrkur fólginn? Svarið er einfalt: Hann næst með því að nota gengisskráningu krónunnar til að halda lífskjörum fólksins í landinu langt fyrir neðan það sem gengur og gerist í samkeppnislöndunum.”

Ónýt króna er ekki Steingrími J. að þakka eða kenna. Hann tók við búi þar sem himinátt fall krónunnar hafði í einni svipan margfaldað erlendar skuldir í krónum talið og flutt fé úr vösum almennings til nokkurra atvinnuvega.

Steingrímur hefur þráfaldlega ítrekað að hér skuli krónan vera meðan hann standi uppi og hafi þrek til að verja hana. Hann ætlar að berjast við vogunarsjóði og spákaupmenn á opnum gjaldeyrismarkaði. Það er eins og að fara daglega dauðaleiðina í Bólivíu (sjá mynd).

Hvað um að bjóða þjóðinni eftir alla þessa áratugi upp á stöðugleika? Og jafnvel aga nýs gjaldmiðils?

Hér er komið að næsta pólitíska grundvallarvanda ríkisstjórnarinnar. Samfylkingin berst fyrir inngöngu í ESB. VG herðir róðurinn gegn inngöngu og mærir íslensku krónuna sem aldrei fyrr (mæra láglaunastefnuna).

Lítil von er til þess að eining skapist innan VG um Evrópumálin. Þeir voru margir í röðum VG sem töldu að Steingrímur J. og fylgismenn hans innan flokksins hefðu svikið málstaðinn og farið gegn stefnu flokksins með því að samþykkja aðildarumsókn.  

Vandi Samfylkingarinnar er aftur á móti sá að hafa haft litla döngun í sér til þess að fylgja grundvallar stefnummálum sínum eftir.. Flokksforystan er þegjandaleg og sýnir veikleika þegar hún lætur Steingrím J. nær alltaf bera þungann af óvinsælum ákvörðunum.

Engu er líkara en að Samfylkingin óttist að taka sér það vald sem hún hefur. Kannski er hún heldur ekki viss um hvað beri að gera.  

Auk þess stefnir í forystukreppu innan flokksins þegar Jóhanna Sigurðardóttir dregur sig í hlé.

Þorsteinn Pálsson ályktar að við núverandi aðstæður séu pólitísk undirtök VG að styrkjast.

Má vera ef Samfylkingin nær ekki vopnum sínum.

En nái Samfylkingin sér á strik og klofningshættan loði áfram við VG – að þessu sinni vegna aðildarumsóknar að ESB – mun draga til tíðinda. Stuðningur innan allra flokka við að taka aðildarferlið allt til enda og bera síðan samning undir atkvæði þjóðarinnar er meiri en svo að VG ráði þar ferðinni.