Ýmsir telja, að eftir að forseti lýðveldisins skaut nýjum lögum um Icesavemálið til þjóðarinnar hafi skapst skilningur alþjóðasamfélagsins og um leið færi til þess að ná hagstæðari kjörum í deilunni við Hollendinga og Breta.

Ég sat með Lilju Mósesdóttur þingkonu VG í Silfri Egils í dag ásamt Ólafi Arnarsyni og Hallgrími Helgasyni.

Lilja vill ekki aðeins láta reyna á að ná betri lánskjörum og hagstæðari skilmálum heldur einnig vill hún láta kanna hvort íslenskum skattgreiðendum sé yfirleitt skylt að ábyrgjast Icesave-innstæðurnar.

Um þetta mætti segja margt. Til dæmis það heimsviðskiptin, milli einstaklinga, fyrirtækja, þjóða, hvílir á þeirri sjálfgefnu forsendu að menn endurgreiði það sem þeir fá að láni. Þessi forsenda er að sínu leyti samofin gagnkvæmu trausti þjóðanna.

Íslenska þjóðin hefur að nokkru marki fyrirgert þessu trausti og þarf að endurvinna það.

Er við slíkar aðstæður gagnlegt að fara fram með vopnaskaki gagnvart nágrönnum okkar? Stutt er í þjóðernisrembing og ýmsir segja: “Við látum ekki nýlenduþjóðir kúga okkur”. “Við látum ekki hafa af okkur fullveldið og sjálfstæðið með ógnunum og óréttlátum samningum,” segja aðrir.

Verðugt er að hafa í huga að fullveldið og sjálfstæðið er samofið viðurkenningu og virðingu annarra þjóða fyrir einmitt fullveldinu og sjálfstæðinu. Með vissum hætti hvílir fullveldið og sjálfstæðið á samvinnu við aðrar þjóðir og samningum sem fela í sér gagnkvæmar skuldbindingar og viðurkenningar, meðal annars á umræddu fullveldi.

Í Silfrinu reyndi ég að vekja athygli á að íslenskum stjórnvöldum tókst hjálparlaust að senda íslenskum skattgreiðendum hundruð milljarða króna reikning. Þar er ég ekki að tala um Icesave.

Þegar kreppan vofði yfir reyndu þjóðiríkin hvert af öðru (einnig innan ESB) að fullvissa almenning um að engin ástæða væri til að óttast; þau ætluðu að ábyrgjast allar innistæður í viðkomandi landi!

Þess utan dældu ríkisstjórnir peningum í banka sína sem lánveitendur til þrautavara. Allt var þetta gert á grundvelli þjóðríkisins. Bretar voru til að mynda með ónýtan Northern Rock bankann í fanginu og óttuðustu meðal annars að Icesave reikningarnir væru ekki tryggðir í raun.

Á Íslandi var peningum dælt í bankana á síðustu metrunum gegn slökum eða engum veðum.

Ríkisstjórn Geirs Haarde ákvað ásamt fjármálayfirvöldum að leggja fram 200 milljarða til þess að tryggja innstæður í peningamarkaðssjóðum sem annars nutu ekki verndar.

Lilja Mósesdóttir hefur einmitt bent á það á Alþingi að líklega eigi10 prósent þeirra ríkustu um 70 prósent allra eigna í þessum sjóðum.

Þannig má segja að ríkisstjórn Geirs Haarde hafi tryggt  eignir ríka fólksins á kostnað skattgreiðenda.

Þetta eru gríðarlega byrðar og meiri en Icesave-byrðarnar.

Ef við þurfum að leita á náðir annarra þjóða vegna vandamála sem eru aðeins okkur sjálfum að kenna er eins gott að íslenska þjóðin fari rétt að og sýni tilhlýðilega auðmýkt og samningslipurð í Icesavemálinu eins og ég hef áður sagt.