Stjórnarandstaðan tapar stríðinu um Icesave. 

Eftir að Ólafur Ragnar Grímsson forseti hafði synjað Icesave-lögunum staðfestingar flýtti stjórnarandstaðan sér að boða þjóðinni að auðvitað stæðu Íslendingar við sínar skuldbindingar.

Ekki verður hægt að gera það á grundvelli laganna og fyrirvaranna frá síðastliðnu hausti eins og forsetinn reyndi að gefa til kynna, því ríkisábyrgðin gildir einfaldlega ekki um þau lög. Fjármálaráðherrann hefur ekki undirritað neina heimild á grundvelli neinna laga um ríkisábyrgð.

Í öðru lagi flýtti stjórnarandstaðan sér að boða þjóðinni, að um leið og hún væri samþykk því að standa við skuldbindingar sínar við Hollendinga og Breta yrði það að gerast á skilmálum stjórnarandstöðunnar og í samræmi við útfærslu sem Bjarni Benediktsson formaður Sjálfstæðisflokksins og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson formaður Framsóknarflokksins væru samþykkir. „Enga landráðasamninga undir oki gömlu nýlenduveldanna,“ segja þeir og berja sér á brjóst.

Botnlausar mótsagnir

Ef þeir eru á móti vaxtakjörunum í Icesave-samningnum gat það varla verið ástæða til að fresta endurreisn þjóðfélagsins og stofna til aukalegs kostnaðar með óvissu um Icesave-uppgjörið. Ekkert í Icesave-samningnum segir að Íslendingar geti ekki greitt upp lán Breta og Hollendinga bjóðist önnur lán á lægri vöxtum þótt síðar verði. Enginn bannar Íslendingum heldur að greiða Icesave-lánin hraðar upp ef færi gefst. Að þessu leyti sýnir stjórnarandstaðan þjóð sinni villuljós og breiðir út sannlíki en ekki sannleika um málið.

Í þriðja lagi hafa stjórnarandstæðingar snúið svo harkalega við blaðinu eftir að forsetinn skaut Icesave-málinu til þjóðarinnar, að þeir mega ekki til þess hugsa að ríkisstjórnin fari frá. Enginn hefur lýst vantrausti á ríkisstjórnina. Enginn hefur beðið hana að fara frá. Enda fer hún hófstillt að lögum og undirbýr þjóðaratkvæðagreiðslu. Eins og vera ber. Það hefur hins vegar komið framsóknaríhaldinu í bobba. Þeir munu bera ábyrgð á því að Icesave-samningurinn verður felldur í þjóðaratkvæðagreiðslu. Þetta heldur vöku fyrir Bjarna og skynsömum framsóknarmönnum, ekki síst eftir að þeir lýstu því yfir að þjóðin ætti að standa við skuldbindingar sínar.

Í fjórða lagi breiða lögfræðingarnir með flokksskírteinin út boðskap sinn gegn Icesave í kastljósum þessa lands. Þeir búa til forsendur um kerfishrun íslensku bankanna og hlaða endalausum Moggagreinum ofan á slíkar staðleysur. Það gæti tekið mörg ár að telja umheiminn á að samþykkja einhverjar huglægar forsendur íslenskra lögfræðinga sem eiga sér enga fótfestu í innstæðuregluverki ESB. Munum, að allir bankar áttu fyrir innstæðum sparifjáreigenda og hafa þegar greitt þær, nema Landsbankinn. – Er það kallað kerfishrun?

Hægt og bítandi sverfur að þegar sneiðist um lánamöguleika erlendis til fjárfestinga, rekstrar fyrirtækja og neyslu, fjármögnunar ríkissjóðs og til að efla stöðu krónunnar. Halda verður hæfilegum snúningi á litla íslenska hagkerfinu ef ekki á að fara illa. Krónan gæti fallið enn og kaupmáttur rýrnað. Spjótin munu beinast að stjórnarandstöðunni þegar atvinnuleysið eykst, rekstur fyrirtækja kemst í þrot og raddirnar innan heimilanna um úrræði og endurreisn verða háværari.

Uppreisnarunglingurinn

Það verður því skammgóður vermir og afar tvíbent fyrir stjórnarandstöðuflokkana að reka harðan áróður gegn samþykkt Icesave-frumvarpsins í þjóðaratkvæðagreiðslunni í lok febrúar eða byrjun mars. Ríkisstjórnin þarf ekkert að gera annað en að sjá til þess að þjóðaratkvæðagreiðslan verði haldin. Og situr svo áfram.

Bretar og Hollendingar þurfa ekkert að gera. Ekki neitt! Þeir hafa öll spil á hendi. Þeir þurfa ekki einu sinni að gjaldfella lán og setja í innheimtu. Þeir þurfa ekkert að höfða mál. Bara bíða. Bíða eftir því að íslenska þjóðin átti sig á því að ballið er búið og komið að skuldadögum. Íslendingar eru eins og hálfstálpaðir unglingar sem rísa gegn valdi foreldra sinna. Þeir neita að hlýða. Þeir skella hurðum. Þeir fara helst gegn ráðleggingum og boðum þeirra. Einmitt vegna þess að þeir finna fyrir valdinu. Umheimurinn veit að um síðir kemur íslenski unglingurinn aftur skríðandi og biður um mat. 

Það er liður í þroskaferlinu.
Þroskaferli Bjarna og Sigmundar.

(Birt í DV 13/14 janúar 2010)