Þann 13. október síðastliðinn birtist frétt í DV undir fyrirsögninni DEKRUÐU VIÐ ÍSLENSKA FJÁRMAGNSEIGENDUR.
Í heiftarlegum átökum um Icesavemálið er alveg þess virði að leggja hluta þeirrar fréttar má minnið.
Hann er svona:

„Lilja Mósesdóttir, þingkona VG, segir að íslensk stjórnvöld hafi gengið of langt í að tryggja hag íslenskra innstæðueigenda; aðgerðir ríkisins hafi verið of víðtækar og skattgreiðendur í raun látnir ábyrgjast háar og lágar innistæður og þar með allan skaðann af hruni einkabankanna.

Lilja berst gegn breytingum á Icesave-fyrirvörum Alþingis, sem snerta hag breskra og hollenskra sparifjáreigenda. Hún sagði í þingræðu í síðustu viku að því hefði verið fleygt að 10 prósent íslenskra fjármagnseigenda hefðu átt um 70 prósent af innstæðuupphæðinni sem skattgreiðendur tryggðu.

„Með öðrum orðum, sú aðgerð að tryggja innstæður að fullu fól í sér mikla eignatilfærslu frá skattgreiðendum til fjármagnseigenda sem birtist meðal annars í því að nú þarf ríkið að leggja ríkisbönkunum til um 200 milljarða í eigið fé. Auk þess var tekin sú ákvörðun að bæta fjármagnseigendum tap vegna peningamarkaðssjóða bankanna og er talið að þessi ákvörðun hafi kostað skattgreiðendur að minnsta kosti um 200 milljarða. Sú staðreynd, að ekki var sett þak á upphæðina sem ríkið ábyrgðist varðandi bankainnstæður, hefur leitt til þess að í dag er lítið svigrúm til þess að draga úr eignatilfærslunni sem átt hefur sér stað frá hruninu varðandi skuldara eða eignatilfærslu frá skuldurum til fjármagnseigenda.“

Líklegt er að fjáraustur stórnvalda til að tryggja hag íslenskra innistæðu- og fjármagnseigenda líti illa út komi til málssóknar Breta og Hollendinga  gegn Tryggingarsjóði innstæðueigenda vegna vangoldinna Icesave-skulda. „Sjóðurinn getur því átt von á málssókn á hendur sér og sömuleiðis ríkið fyrir að mismuna innistæðueigendum eftir staðsetningu,“ segir í áliti efnahags- og viðskiptaráðuneytisins fyrir helgi.