Ríkisstjórnin býr við mannauðskreppu. Hún getur ekki stýrt landinu án fólks sem hreiðrað hefur um sig í stjórnkerfinu í krafti Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins undanfarna áratugi. Hún neyðist til þess að halda mönnum sem hún getur ekki treyst. Völd þeirra eru mikil.

Við getum snúið dæminu við og sjáum fyrir okkur um leið að Sjálfstæðisflokkurinn mundi aldrei sýna andstæðingum sínum það traust að ráða þá í lykilstöður stjórnkerfisins.

Dæmi. Ráðuneytisstjórarnir í menntamálaráðuneytinu og fjármálaráðuneytinu eru gegnheilir sjálfstæðismenn sem eiga starfsframa sinn innan stjórnarráðsins Sjálfstæðisflokknum og Davíð Oddssyni að þakka. Þeir eru þar nú sem gangandi hlerunartæki fyrir Flokkinn.

Guðmundur Árnason er kurteis og menntaður maður. Hann er nú ráðuneytisstjóri  hjá Steingrími J. Sigfússyni fjármálaráðherra. Guðmundur kom ungur maður inn í forsætisráðuneytið þegar Davíð Oddsson varð forsætisráðherra.  Guðmundur sýndi honum algera hollustu og varð um síðir ráðuneytisstjóri í menntamálaráðuneytinu.

Gæðingar á ríkisjötunni
Baldur Guðlaugsson  er nú starfandi ráðuneytisstjóri í menntamálaráðuneytinu. Hann er einn af nánustu samstarfsmönnum Davíðs Oddssonar  undanfarin 20 ár og var stundum kallaður yfirráðherra Sjálfstæðisflokksins þegar hann stýrði fjármálaráðuneytinu. Jafnvel er ráðgert að hann hverfi aftur til starfa þar.
Baldur er jafnframt einn af forkólfum Eimreiðarhópsins svonefnda, valdahóps innan Sjáflfstæðisflokksins, sem í raun hefur haft meiri áhrif á stjórn landsins undanfarin 20 ár en nokkurn grunar. Auk Baldurs tilheyra þessum hópi þeir Davíð Oddsson, Kjartan Gunnarsson, Hannes Hólmsteinn Gissurarson, Friðrik Sophusson, Þór Whitehead, Jón Steinar Gunnlaugsson, Brynjólfur Bjarnason, Þorsteinn Pálsson og fleiri.

Þessir andstæðingar ríkisumsvifa hafa flestir hreiðrað um sig í lykilembættum hjá ríkinu, stundum skammtað sér embættin sjálfir. Skattfé borgaranna er þannig notað til þess að umbuna innvígðum mönnum fyrir flokkshollustu.

Margir þessara lykilembættismanna kunna að bera mikla ábyrgð á því stjórn- og valdakerfi sem var við lýði þegar fjármálakerfi þjóðarinnar hrundi.  Sjálfur var Baldur Guðlaugsson í stöðu til þess að selja hlutabréfin sín í Landsbankanum skömmu fyrir bankahrunið. Það gerði hann en láðist að láta þjóðina vita að hún ætti í vændum þungan skell.

Við þetta bætist að þrír af hverjum fjórum lögfræðingum 300 þúsund manna eyþjóðar eru handgengnir Sjálfstæðisflokknum.  Eftir hrunið eru þeir önnum kafnir við að skipta upp eignum á brunaútsölu. Þar ráða lögmál kunningjaveldisins. Þeir strjúka fjármálaráðherranum meðhárs og skipta eignunum og fyrirtækjunum á milli sjálfra sín og vina sinna. Þeir maka krókinn og hirða 100 milljónir fyrir að selja hlut OR í HS-Orku til Magma Energy. Þeir setja þumalskrúfur á kröfuhafa og hirða 30 milljónir króna fyrir að selja hlut þrotabús Fons  í sænska fyrirtækinu Ticket sem hægt hefði verið að gera á netinu. Þeir heimta 250 milljóna króna innheimtuþóknun um leið og vinirnir í flokknum gjaldfella 27 milljarða króna lán á Existu. Þeir hreiðra um sig í stjórnum fyrirtækja sem áður voru í eigu eignarhaldsfélaga útrásarvíkinganna.

Gegn framvísun flokksskírteinis
Í dómskerfinu hafa valist til verka dómarar sem tryggt hafa yfirstéttinni og gæsluhópum sérhagsmunanna refsileysi eins og Eva Joly orðar það. Stígvélaþjófar og dópistar fylla fangelsin.

Ef til vill væri allt með felldu ef umræddir embættismenn hefðu komist í lykilembætti  sín eftir leikreglum um hæfni, menntun og reynslu. En heimilisfang verðleikaþjóðfélagsins er ekki á Íslandi. Flestir hafa þeir komist í lykilstöðurnar með því að veifa réttum flokksskírteinum og með því að sverja dýra eiða um hollustu við Flokkinn og foringjann.

Verst af öllu er að ríkisstjórnin neyðist til þess að styðjast við embættismannahóp sem raunverulega á talsverða sök á bankahruninu með andvaraleysi og tómlátri meðvirkni.

Enda kvisast út þær fréttir að embættismenn fái herfilega útreið í væntanlegri skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. 

Meginatriðið er að velja til verka hæfa og menntaða embættismenn sem hafa í heiðri grundvallarreglur,  sporna gegn spillingu og frændhygli og beita kunnáttu sinni í þágu allra landsmanna óháð flokksskírteinum.

(Birt í DV 23. september 2004)