Einkennileg umræða hefur verið að magnast undanfarnar vikur um einhvers konar fjölmiðlafælni Jóhönnu Sigurðardóttur forsætisráðherra.
Þetta fer nú saman við viðhorfskönnun sem sýnir vinsældahrun hennar. Í febrúar báru 60 prósent landsmanna traust til hennar en aðeins 36 prósent nú.
Aðstoðarmaður Jóhönnu, Hrannar B. Arnarsson, skrifar grein í Morgunblaðið og útskýrir fyrir þjóðinni að forsætisráðherrann hafi mikið að gera í þágu þjóðar sem upplifir fáheyrðar efnahagslegar hremmingar. Jóhanna þurfi hvíld í nokkra daga fyrir næstu lotu.
Hann hefði getað bætt við að ríkisstjórnin hefði náð um það bil öllum markmiðum sínum á tilsettum tíma.
Gott og vel.
Enginn ætlast til þess að forsætisráðherra gerist sálusorgari þjóðar í djúpum vanda.
En er það ekki samt sem áður verkefni ofarlega á forgangslista forsætisráðherra að tala við þjóð sína? Obama kemur daglega fram í fjölmiðlum.

Ég velti því fyrir mér hvort ráðherrar Samfylkingarinnar hafi vonda samvisku. Ráðherrar VG geta borið höfuðið hátt alla daga. Þeir eru sannarlega að sópa upp skít eftir aðra en sjálfa sig. Þeir höfðu ekkert að fela. Aldrei voru þeir við stjórnvölinn í aðdraganda hrunsins líkt og nokkrir ráðherrar Samfylkingarinnar.
Fá einhverjir ráðherrar Samfylkingarinnar kannski skell í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis sem kemur út eftir sex vikur?

Jóhanna Sigurðardóttir er einlægur lýðræðissinni og hefur barist gegn spillingu og fyrir lýðræðisumbótum og gagnsæi í tvo áratugi að minnsta kosti.Hún hefur flutt tillögur á þingi árum saman um slík málefni. Varla er hún með vonda samvisku.

Það vekur bersýnilega tortryggni kjósenda þegar Jóhanna gerist fráhverf því að tala til þjóðar sinnar eða kynna málstað hennar út á við. Eða hvernig á að túlka vinsældahrapið?
Gefist hún upp á því að hamra á lýðræðisumbótum, opinni umræðu og gagnsæi vekur það tortryggni og grunsemdir um að sérhagsmunagæslan sé farin að grafa um sig innan ríkisstjórnar sem gaf þjóðinni fögur fyrirheit um að nú skyldi risið gegn spillingu, sérhagsmunadekri og forréttindahópum klíkuþjóðfélagsins.

Halda mætti að Samfylkingin ætli sér að verða valdaflokkur í anda Sjálfstæðisflokksins. Ætli sér að taka upp sömu takta og Davíð Oddsson notaði á valdaferli sínum lengst af. Davíð kom aldrei fram í kappræðum. Hann valdi sér stað og stund til að segja það sem hann vildi koma á framfæri um pólitísk átakamál. Hann valdi sér fjölmiðla sem hlupu upp til handa og fóta þegar einvaldurinn gaf merki. Viðtölin voru á skilmálum hans. Valdið var hans og þjóðfélagsumræðan skilyrt af valdahópi invígðra og innmúraðra.

Þjóðin þarf ekki neinn slíkan hroka heldur auðmýkt og samvinnulipurð. Hún þarf leiðtoga sem stappar stálinu í fólk. Gefur því fyrirheit um betri tíð þannig að það þurfi ekki að flykkjast um borð í Norrænu á flótta undan efnahagsbölinu.
Umfram allt þarf þjóðin úthvíldan leiðtoga með skýra hugsun, heilindafólk í kring um sig og kjark til að bjóða sérhagsmunagæslu gamla Íslands birginn.