Í lok október birti DV viðtal við Lars Christensen, yfirmann hjá greiningardeild Danske Bank.
Full ástæða er til að rifja upp atriði úr þessu viðtali þegar menn sjá til lands í Icesave-málinu:


„Af hverju gerði enginn neitt þegar viðvaranir komu úr öllum áttum?“  Þannig  spyr Lars Christensen, hagfræðingur hjá greiningardeild Danske Bank, en hann er aðalhöfundur frægrar skýrslu um ofhitnun íslenska bankakerfisins sem birt var snemma árs 2006.

Christensen segir í samtali við DV að nú gagnist ekki að horfa til fortíðarinnar og þess sem sagt var árið 2006. Mest sé um vert fyrir Íslendinga að semja sem fyrst um aðstoð og ráðgjöf Alþjóðagjaldeyrissjóðsins til þess að koma höktandi  íslensku hagkerfi  í gang.  „Það er óumflýjanlegt og bráðnauðsynlegt úr því svona fór. Ég má ekki til þess hugsa hvað gæti gerst ef þið farið ekki rétt að. Þið verðið líka að semja við Breta. Það er ekki þeim að kenna hvernig fór. Tjónið í Bretlandi stafar af íslenskum banka í einkarekstri  sem  íslensk yfirvöld leyfðu að hegða sér stjórnlaust og án eftirlits. Ábyrgðin hlýtur að vera hjá íslenskum stjórnvöldum, Seðlabankanum og Fjármálaeftirlitinu sem leyfðu bönkunum að vaxa eftirlitslaust þrátt fyrir viðvaranir úr ýmsum áttum.“

Skilmálar eru alls staðar

„Ég vil sérstaklega taka fram að ég hef engan áhuga á að vera með umvandanir og vísa til viðvarana í skýrslu okkar frá árinu 2006. Það vill enginn að Ísland sökkvi  í botnlausa kreppu og skuldafen en þið þurfið að hlusta á þá sem vilja rétta hjálparhönd. Sumar þjóðir bjóða aðstoð af því að þær hafa hagsmuna að gæta vegna tjóns sem einstaklingar og fyrirtæki hafa orðið fyrir í viðskiptum við íslensku bankana. Þetta á tæplega við um Norðurlöndin. Þar er tjónið ekki mikið í viðskiptum við bankana sem nú hafa verið þjóðnýttir. Þau vilja hjálpa vegna þess að Norðurlöndin eru frændþjóðir. En það væri barnaskapur að ætla að enginn setji skilyrði. Það skrifar enginn ávísun og réttir öðrum skilmálalaust.“

Stjórnvöld bera ábyrgð

„Mest er um vert að viðurkenna mistök, bregðast við vandanum og  finna lausnir. Ef ég ætti að gefa ríkisstjórninni ráð væri það að semja í hvínandi hvelli við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn. Það má ekki dragast á langinn vegna ágreiningsmála um skilyrði. Þeir sem hafa hagað sér illa og gert mistök með svo alvarlegum afleiðingum verða að bregðast við eins og um stóráfall sé að ræða.  Auðvitað er enginn ánægður með ástandið. En því má líkja við rússneska rúlettu ef  Íslendingar bregðast ekki hratt við og semja við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn. Og staðan er þannig að sá sem hefur hagað sér illa verður að gangast við því og taka sig á,“ segir Christensen og vísar enn til íslenskra stjórnvalda og mistaka stofnana sem vinna við að stjórna peningamálum þjóðarinnar og hafa eftirlit með fjármálastofnunum.“