Ásmundur Einar Daðason, ungur þingmaður VG, er á sömu línu og Sjálfstæðisflokkurinn; hann vill ekki að fólk hugsi um aðild að ESB og kynni sér rökin með og á móti í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslu um aðildarsamning. Líkt og Norðmenn gerðu og felldu aðild í tvígang. Ungi maðurinn vantreystir þjóðinni, hann er gagntekinn forsjárhyggju líkt og Sjálfstæðisflokkurinn sem ráðið hefur lýðveldinu 80 prósent tímans frá stofnun þess árið 1944.
Þegar menn ganga til liðs við flokka er það sjálfgefið að menn hafa kynnt sér stefnumiðin og ákveða að styðja tiltekinn flokk einmitt vegna stefnumiðanna og bjóða sig jafnvel fram til þings til að halda þeim á lofti.
Ásmundur Einar, Guðfríður Lilja og og Steingrímur J. eru í sama flokki. Hafa þau sömu stefnumið og áherslur? Svarið er nei. Reyna þau að samstilla sjónarmið sín í pólitísku skyni? Svarið er já. Steingrímur hefur reynt að telja Ásmund Einar á að fylgja sínum áherslum og stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar og segja já við aðildarumsókn sem lýkur með þjóðaratkvæðagreiðslu.
Það hefur ekki tekist. Ásmundur Einar hefur greint frá því í þinginu. Það er ágætt. Helmingaskiptaflokkarnir, Framsókn og íhaldið, fyllstust vandlætingu, höfðu aldrei kynnst öðrum eins kúgunarhneigðum. Það er yfirdrepskapur og hræsni af verstu sort. Þeir ættu að líta sér nær.

Forystumenn allra flokka ættu að virða þingið og vald þess. Þeim leyfist að hafa áhrif á þingmenn sína. Skoðanaskipti eru ekki bönnuð og ekki fortölur heldur. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson formaður Framsónarflokksins kynnti svo útþynnt minnihlutaálit um ESB fyrir helgi að margir þingmanna Framsóknarflokksins skildu það ekki og treystu sér alls ekki til að styðja það. Til dæmis Guðmundur Steingrímsson og Siv Friðleifsdóttir sem lýstu stuðningi við tillögu stjórnarinnar um milliliðalausa aðildarumsókn að ESB. Meðan stjórnarliðar töpuðu einu atkvæði græddu þeir tvö atkvæði úr stjórnarandstöðunni frá þingmönnum sem fylgja sannfæringu sinni. 
Það er sjálfsagt fínt ef sannfæringin fer saman við flokkslínuna. En það er allt í lagi þegar hún gerir það ekki. Þingið hefur síðasta orðið. Meira að segja Ásmundur Einar verður að sætta sig við lýðræðið ef hann tapar.
Ögmundur Jónasson er sömu skoðunar og Ásmundur Einar en ætlar að styðja stjórnartillöguna. Hann trúir á lýðræðið. Ásmundur er forsjárhyggjudrengur eins og íhaldið.

Annars er alltaf þarft að minnast þess sem  doktor Guðmundur Finnbogason hafði um flokksagann og sannfæringuna að segja árið 1924 í bók sinni Stjórnarbót:

“En hvernig sem nú flokkur er til kominn, þá er það eðli hvers flokks að vera stríðandi heild, hópur til sóknar og varnar. Og þar með er fræi illgresisins sáð í þjóðmálaakurinn. Fyrsta skilyrði þess að flokkur verði sigursæll er það, að flokksmennirnir séu samhuga og fylgist vel að málum, að hver maður í flokknum breiði út þær skoðanir er flokkurinn heldur fram og reyni á allan hátt að auka þeim fylgi. Þess vegna verða stjórnmálaskoðanir hvers flokks brátt einskonar trúarbrögð flokksmanna.  Það myndast trúarsetningar, sem ætlast er til að allir flokksmenn fylgi og hver sem fer að hugsa sjálfstætt um málin og kemur fram með ágreiningsatriði við skoðanir flokksstjórnarinnar, verður brátt vargur í véum, því hann er hættulegur fyrir samheldnina, dregur úr trúaráhuganum og leysir sundur í stað þess að binda saman.  Það eru talin svik við flokkinn að halda fram öðrum skoðunum en þeim sem koma heim og saman við stefnu hans.  Þar sem svona er í garðinn búið, þá er ekki von að stjórnmálaflokkar verði neinar gróðrastöðvar frjálsar hugsunar um þjóðmálin og rannsókar á þeim. Aðaláhuginn snýst um það að halda saman, vinna sigur á öðrum flokkum, ná í völd og halda þeim. Þar með verða flokkshagsmunirnir brátt aðalatriðið í baráttunni.”