Óttar Felix Hauksson, formaður fulltrúaráðs sjálfstæðisfélaganna í Kópavogi, skrifaði grein í Morgunblaðið fyrir helgina Gunnari I. Birgissyni fráfarandi bæjarstjóra í Kópavogi til stuðnings. Meðal annars þetta:  „Eftir stjórnarskiptin var hafist handa um hreinsanir í stjórnkerfinu að sovéskri fyrirmynd sem enn sér ekki fyrir endann á (...) Með aðstoð vinstrisinnaðra fréttamanna hafa andstæðingar flokksins lagt sterka leiðtoga flokksins í pólitískt einelti. Davíð Oddsson var lagður í einelti og hrakinn úr starfi seðlabankastjóra... Kópavogsbúar eiga ekki skilið að þeirra öflugasti forystumaður sé hrakinn frá með þessum hætti.“
„Gunnar I. Birgisson, bæjarstjóri í Kópavogi er mikill maður og hefur unnið frábært starf fyrir Kópavog,“ segir Elín Þórðardóttir í grein í sama blaði og vill ekki að Gunnar víki.

Við lesturinn vaknar spurningin um hvernig einstaklingar í ábyrgðarstöðum eigi að bera ábyrgð. Hvernig má ábyrgðin að verða sýnileg öllum mönnum?
Vilja þau Óttar Felix og Elín fyrirgefa Gunnari afglöp og misbeitingu áhrifavalds? Ef svo: Hvar draga þau mörkin? Við hvaða skilyrði yrði hann að víkja?

Ég man ekki nákvæmlega frásögn Þórbergs Þórðarsonar í Bréfi til Láru, en hún var eitthvað á þessa leið: Hann kemur upp til himna og hittir þar Drottinn almáttugan sem segir að hann komist ekki inn í himnaríki vegna þeirra synda sem hann hafi drýgt á lífsleiðinni.
Þá spyr Þórbergur hvort nokkurt réttlæti sé í því að allt það góða sem hann hafi gert í jarðvistinni skuli þurfa að kveljast í helvíti fyrir smávægilegar syndir.
“Satt segir þú,” svarar Drottinn, snýr sér að herskörum englanna og segir: “Vér breytum skipulaginu”.