Bankastjórar ríkisbankanna gáfu til kynna í Kastljósþætti í vikunni að í bönkunum væri gnægð penina sem lítil eftirspurn væri eftir meðal fyrirtækja og einstaklinga.

Enginn velkist í vafa um að háir vextir, sem lækka með hraða snigilsins, ráða hér miklu um.
En svo er líka hitt að bankarnir, frumorsök eignarýrnunarinnar í þjóðfélaginu,  taka ekki lengur gild þau veð sem áður veittu þeim góða tryggingu. Þeir grípa nú frekar til persónulegra ábyrgða á sama tíma og gamla ábyrgðamannakerfið hefur verið afnumið með lögum. Þetta eru vafasamar aðferðir af hálfu bankanna.

Í rauninni er þetta dæmi um að hvernig þeir sjálfir ýkja sveiflur fjármálakerfisins upp og niður: Þegar þeir hafa birgðir af ódýru lánsfé,eins og í upphafi bólunnar,  halda þeir fé að fólki og fyrirtækjum með gylliboðum.
Í kreppu og þrengingum  halda þeir að sér höndum og krefjast veða sem þeir eyðilögðu raunverulega sjálfir með háttalagi sínu. Vondir stjórnmálamenn hjálpuðu til með því að hækka lánshlutfall húsnæðislána í 9ö til 100 prósent.

Upp kemur vítahringur: Bankar lána ekki vegna skorts á veðum. Íslenskar krónur hlaðast upp í þeim sem bankarnir sjálfir þurfa að greiða háa útlánsvexti af vegna tregðu Seðlabankans til að lækka stýrivexti. Fjármagnskostnaður þeirra eykst.
Á sama tíma eru nýju bankarnir með útlán fyrirtækja og einstaklinga til innheimtu sem að talsverðu leyti eru í erlendri mynt og skila bankanum mun lægri vöxtum og vaxtatekjum en bankinn þarf að greiða af innlendum innlánum.

Háir vextir og krafa bankanna um óraunhæf veð í mesta verðmætafalli Íslandssögunnar eru dragbítur endurreisnarinnar um þessar mundir. Ofan á þetta á eftir að bætast gríðarlegur samdráttur í neyslu stærsta og mikilvæga neytandans; ríkissjóðs.

Taugaveikluð áhættufælni bankanna er skiljanleg en sennilega röng í efnahagslegu og þjóðhagslegu tilliti.