Mjög er talað um skjaldborgina sem ríkisstjórnin ætlar að slá um heimilin sem verst verða úti í bankahruninu. Á næstunni er ætlunin að upplýsa hver úrræðin fimmtán eru og hvernig heimilin eiga að bera sig eftir björginni.

Sumt úrræðin felast í því að breyta löggiltum lánasamningum.

Í vikulokaþætti RÚV benti Gunnar Hilmarsson, formaður Fatahönnunarfélags Íslands, á þann meinbug á mörgum úrræðanna að ef fólk þarf að skrifa upp á nýja pappíra verður það hugsanlega að samþykkja um leið að lánsupphæðir hafi hækkað upp úr öllu valdi á skömmum tíma.

Nú er ekki víst að fólk yfirleitt kyngi því sem réttmætum hlut að höfuðstóll láns hafi hækkað til dæmis úr 11 í 17 milljónir króna á örskömmum tíma.

Gunnar taldi þetta vera grundvallarvanda sem huga yrði að áður en að því kæmi að gera nauðasamninga við banka og Íbúðalánasjóð sem koma eiga fólki undan böli bankahrunsins.

Það er hryggilegt að heyra í æ fleira fólki koma fram í fjölmiðlum og lýsa vonlausum aðstæðum sem breytt hefur þeim úr skilvísum og ábyrgum borgurum í hreppsómaga.

Gleymum ekki að í aðstæðum þessum felst niðurlæging og valdaleysi fólks yfir aðstæðum sem það átti enga sök á að framkalla.

Gunnar kvaðst hafa verið í Danmörku fyrir skemmstu. Þar hefði hann varið mestum tíma í að sannfæra hugsanlega viðskiptavini að Íslendingar væru trúverðugir og í sæmilegu lagi.

Hann segir Íslendinga mæta einkennilegri vorkunnsemi.

Kannski þeirri sömu og hreppsómagar nutu áður fyrr.