Sigurður Helgi Guðjónsson formaður Húseigendafélagsins segir háskalegt að fara í greiðsluverkfall  og hætta að greiða af húsnæðislánum.  Mikil hætta steðji að fjármálakerfinum hætti fólk að borga af lánum.

Þarna tekur Sigurður Helgi undir orð Jóhönnu Sigurðardóttur forsætisráðherra um helgina sem gaf til kynna að aðgerðir af þessum toga kæmi fólki í koll; meiri kostnaður félli á lánin og innheimtulögfræðingar fitnuðu.

Spurningin er þessi:  Var þessi sami almenningur nokkuð spurður þegar krónan féll eins og steinn? Er þessi almenningur nokkuð spurður um það hvort hann þoli 10 prósenta vexti og verðtryggingu af húsnæðislánum,  25 prósenta yfirdráttarvexti eða 20 prósenta verðbólgu af völdum gjaldmiðilskreppunnar?

Á þessi almenningur ekki gagnkröfu á þá sem hirtu af honum fé með braski, andvaraleysi og embættisglöpum og tókst að hámarka tjón íslenska þjóðfélagsins í bankahruninu?

Ríkisstjórnin ætti að huga vel að aðgerðum sem gætu dregið úr spennunni  og hugsanlega komið í veg fyrir aðra byltingu. Almenningur, sem með löghlýðni sinni veitir alla daga því samfélagskerfi lögmæti sem steypti honum í glötun,  gæti risið upp á ný. 

Fyrir meira en aldarfjórðungi brutust út óeirðir í Brixton-hverfinu í London. Rætur þeirra voru fátækt og félagslegt misrétti gagnvart innflytjendum.

Frjáshyggjugoðið Margrét Thatcher, þá forsætisráðherra Breta,  fordæmdi óeirðirnar: „Crime is a crime is a crime...“

Enginn trúir því að Jóhanna ætli að berja fjölskyldur í hausinn með innheimtulögfræðingum þegar buddan er orðin tóm og segi:  Crime is a crime is a crime...