Halldór Hermannsson,  útvegsbóndi á Ísafirði, hefur stutt aðild að ESB í þrjá áratugi. 
Þegar Ísland öðlaðist aðild að EES-samningnum vildi hann ganga í ESB. Með því taldi hann að hægt væri að losna undan geðþóttavaldi íslenskra stjórnmálamanna. Taka mætti við byggðastyrkjum ESB sem hann taldi vænlegri, til dæmis fyrir heimabyggð formanns VG  á Norðausturlandi, en fálmkennd byggðastefna íslenskra stjórnvalda. Honum fannst ekkert að því þótt evrópskt fyrirtæki setti upp fiskréttaverksmiðju á Ísafirði.  
Þetta var á árunum sem Finnar og Svíar gengu í ESB um miðjan síðasta áratug, varla búnir að ná sér á strik eftir kreppu. 
Halldór segir nú að ESB-sinnar þurfi ekki að láta sig dreyma um að íslensk stjórnmál nái einhverjum árangri eða nýjum hæðum í skynsamlegum ákvörðunum eftir kosningarnar  síðastliðinn laugardag. Jafnvel þótt svo þingmeirihluti sé fyrir tafarlausri aðildarumsókn að ESB eftir kosningarnar. "Ég þekki hugarfarið,“ segir Halldór. „Framsóknarmönnum er aldrei að treysta. Það verður aldrei hægt að fá VG til að sækja nærtækan stöðugleika og nýjan gjaldmiðil inn í ESB. Sjálfstæðisflokkurinn sleikir sárin. Einangrunarhyggja leiðtoga þessara flokka ræður ferðinni. Þeir breiða upp fyrir haus eins og fyrri daginn. Hér fljóta allir sofandi að feigðarósi sem endranær. Hér verður beðið eftir að Noregur taki af skarið og gangi í ESB sem verður seint og illa.“

Rökstudd bölsýni?
Eiga menn að deila þessari bölsýni með Halldóri skipstjóra á Ísafirði? Sjálfstæðisflokkurinn er á harðahlaupum undan landsfundarsamþykkt sinni um tvöfalda þjóðaratkvæðagreiðsu og hægfara skerf á næstu árum í átt að ESB og evrunni.
Alþýðusamband Íslands, Samtök atvinnulífsins, Viðskiptaráð og Samtök iðnaðarins og fleiri eru hlynnt aðildarumsókn.
Við völd er ríkisstjórn sem hefur lýðræðisumbætur á sinni dagskrá, vill knésetja íslenska ráðherraræðið og efla veg þingsins þar sem nú er meirihluti fyrir milliliðalausri umsókn um aðild að ESB.
Þrettán þúsund manns hafa skráð sig á vefinn www.sammala.is, þar sem fólk með ólíkar skoðanir lýsir þeirri sameiginlegu sýn að okkur eyjaskeggjum sé best borgið innan Evrópusambandsins.

Sundurþykkjan tæki völdin

Gegn þessu þurfa nú andstæðingar ESB að beita sér. Þeir vita sem er að þetta er ekkert mál „elítunnar“ eins og formaður VG sagði úrillur um daginn. Hann veit að enn stendur krónan í vegi fyrir endurreisninni, gjaldeyrishöftin eru sem dragbítur á vilja hans til góðra verka. Samt ætlar hann - maðurinn sem óskaði eftir norskri kónu - að verja íslensku krónuna fram í þjóðargjaldþrot. Flestum ber saman um að hvergi á byggðu bóli hafi heil þjóð þurft að þola aðrar eins gjaldeyrishremmingar ofan á lánsfjárkreppu. Fall krónunnar á skömmum tíma fram að bankahruni jók skuldir þjóðarinnar um 1.000 milljarða í íslenskum krónum. Áframhaldandi fall hennar veldur vaxandi böli. Útflutningsfyrirtæki þola vart við lengur og íhuga að flytja af landi brott. Enginn stjórnlyndur ríkisafskiptamaður getur boðið lausnir gegn þessu þegar íslenska ríkið neyðiðst til að brjóta fjórfrelsi EES-samningsins ofan á allt annaði til þess að verja krónuna.

Hin þrasgjarna þjóð

Halldór Hermannsson þekkir sína þrasgjörnu þjóð sem stolt ætlar að þrauka í gegn um sjálfskaparvíti þjóðernislegrar sjálfsþurftarhyggju, sem hann kallar svo, án nánara samneytis við aðrar þjóðir.
Hann treystir ekki þrasgjörnu þinginu. Frekar en að láta reyna á þingmeirihlutann í andstöðu við VG biður hann Samfylkinguna um að verða við beiðni samstarfsflokksins um tvöfalda atkvæðagreiðslu.  „Þetta er kjánaleg krafa en best er að biðja VG um að nefna dag sem fyrst til að kanna þennan vilja þjóðarinnar í atkvæðagreiðslu,“ segir Halldór. „Í þinginu færi þetta hvort eð er í bál og brand.“

(Birt í DV 30.apríl.)