Ég var að lesa nýja bók, Sofandi að feigðarósi , eftir Ólaf Arnarson fyrrverandi framkvæmdastjóra Sjálfstæðisflokksins og aðstoðarmann Ólafs G. Einarsson menntamálaráðherra í fyrstu ríkisstjórn Davíðs Oddssonar.

Þetta er áhugaverð bók, skrifuð af manni með þekkingu á fjármálastarfsemi og innviðum Sjálfstæðisflokksins.

Þrennt hugleiði ég þessa stundina um bókina:

Hvers konar auðsveipni og undirlægjuháttur ræður því að einn maður, Davíð Oddsson, nær svo sterkum tökum á svo miklum fjölda viti borinna manna innan sem utan Sjálfstæðisflokksins? Og stjórnast af honum í blindni jafnvel þvert gegn almennri skynsemi?

Er ekki augljóst að versta embættisverk Halldórs Ásgrímssonar á forsætisráðherrastóli var að undirrita morguninn  7. september 2005  skipunarbréf um að Davíð Oddsson yðri formaður bankastjórnar Seðlabankans ? Var Halldór líka svona auðsveipur með pennann meðan Davíð andaði ofan í hálsmálið á honum.

Hafði sænska dagblaðið Dagens Nyheter þá rétt fyrir sér að Davíð væri versti seðlabankastjóri í Evrópu og aðir kæmust ekki með tærnar þar sem hann hafði hælana?

Þetta er skelfileg saga sem Ólafur segir: Í Davíðshruninu tókst að hámarka tjón þjóðarinnar.