Merkilegt að hugsa til þess að lýðræðisást og virðing sjálfstæðismanna fyrir stjórnarskránni hafi verið slík fyrir aðeins nokkrum dögum að þeir töluðu grátbólgnir samfellt í átta daga í meira en 700 ræðum gegn því að henni yrði breytt í einhverju óðagoti.

Vald þeirra reyndist mikið. Þeir komu í veg fyrir stjórnlagaþing. Þeir komu í veg fyrir að í stjórnarskrá yrði sett ákvæði um að náttúruauðlindir verði ævarandi eign þjóðarinnar og óframseljanlegar. Þeir komu í veg fyrir að unnt verði að breyta stjórnarskrá milli þinga með ákvæði í stjórnarskrá um þjóðaratkvæðagreiðslur. Ofan á allt annað komu þeir í veg fyrir að unnt verði að beita persónukjöri í alþingiskosningum. Komu í veg fyrir að hin eitruðu prófkjör yrðu flutt inn í sjálfar þingkosningarnar.

Allt er þetta merkilegt en kemur ekki á óvart. Árið 2004 synjaði forseti Íslands fjölmiðlalögum Davíðs Oddssonar staðfestingar. Stjórnarskráin kveður á um að í slíkum tilvikum skuli lögin borin undir atkvæði þjóðarinnar. Það vildi Davíð Oddsson og Sjálfstæðisflokkur hans ekki. Stjórnarskrárbundinn rétturinn var af kjósendum tekinn.

Sjálfstæðismenn hafa ekki þurft að virða stjórnarskrána - til dæmis í mannréttindamálum - og eru því á móti breytingum sem gætu skert þetta svigrúm þeirra.