Ég þakka málefnalega umræðu á blogginu um Einar Má Guðmundsson rithöfund og ESB.

Ég hef áður andmælt sjónarmiðum Einars Más í bloggi mínu, einkum því sem snýr að samvinnu við aðrar þjóðir. Og sem hann er nú kominn í framboð fyrir VG vil ég benda honum á þennan pistil, en hann er ritaður 27. október síðastliðinn!

Sannleikurinn er sá að við höfum – sem betur fer – undirritað og fullgilt fjöldann allan af alþjóðlegum samningum. Þar má telja NATO, EFTA, Mannréttindasáttmála SÞ, margvíslegar tilskipanir ESB, sáttmála um evrópurétt, já meira að segja samning Evrópuráðsins um eftirlit með spillingu í aðildarlöndunum.

Við höfum eftir sem áður tilhneigingu til þess að virða ekki þessa samninga sbr. álit mannréttindanefndar SÞ um mannréttindabrot gegn tveimur sjómönnum.

Í eldri pistli bað ég Einar Má um að vera ekki reiður út í þjóðir sem líta á okkur sem barbara.

Þótt varla sé réttlætanlgt að beita hryðjuverkalögum gegn vinaþjóð – og ég held að Bretar hafi ekki hegðað sér með þessum hætti í áratugi gegn vinaþjóð – hlýtur ástæða svo hastarlegra viðbragða til varnar breskum hagsmunum að liggja hjá okkur sjálfum að umtalsverðu leyti.

Sjálfur held ég að það þar hafi “þjóðernisrembingur” ráðið mestu (neyðarlög: við borgum bara hvítum mönnum en ekki svörtum,  eða þannig).

Ég benti Einari má að lesa grein í Berlingske Tidene frá 14. október. sl. eftir Uffe Elleman Jensen fyrrverandi utanríkisráðherra Dana. Þar segir Uffe Elleman meðal annars:

“Það er leitt að vinir mínir á Íslandi skuli vera komnir í þessa klípu. Því gagnstætt því sem margir hafa álitið hef ég ekki átt erfitt með að sjá tilganginn í útrás íslenskra framtaksmanna. Íslendingar vinna meira en flestir aðrir og fara miklu nær því en aðrar Norðurlandaþjóðir að vera sjálfum sér nægir. Svo eru þeir haldnir sjálfstæðisþörf sem einangrar þá á sama tíma og þeir þarfnast samstöðu með efnahagslegu og pólitísku samfélagi við aðrar þjóðir... Hugsið ykkur ef Ísland hefði verið í Evrópusambandinu og með evruna þegar markaðirnir frusu... Gjaldið sem Íslendingar greiða nú er gjaldið fyrir það að vilja standa einir.”