Það er mikilvægt að þjóðin fái til þess tækifæri á þessu kjörtímabili að greiða atkvæði um nýja stjórnarskrá. Það mál er hafið yfir flest önnur dægurmál sem hátt fara í ... 
Rekstraröryggi fyrirtækja
Árið 1975 kom út í Bandaríkjunum bók eftir Martin Gosch og Richard Hammer um “Lucky Luciano” einn mikilvirkasta mafíuforingja Bandaríkjanna fyrr og síðar. Saga Lucianos er ævintýraleg, en hann hefur verið kallaður sjálfur höfuðpaur skipulagðrar glæpastarfsemi í Bandaríkjunum, sjálfur skipuleggjandinn.
Í „Síðustu játningu Lucky Lucianos“ (The last Testament of Lucky Luciano) er að finna eftirfarandi frásögn sem hér er farið með eftir minni.
Luciano og skósveinar hans voru ævinlega í brýnni þörf fyrir koma illa fengnu fé í sæmilega heiðarlega ávöxtun. Þeir höfðu meðal annars lánað illa stöddum verksmiðjueiganda mikið fé sem þeim hafði áskotnast með rekstri spilavíta, vændishúsa og eiturlyfjasölu. Þeir innheimtu himinháa okurvexti til þess eins að komast yfir verksmiðjuna sem framleiddi tómatsósu og tómatkraft.
Þegar verksmiðjueigandinn komst í vanskil við Mafíuna var ekkert um annað að ræða en að afhenda henni reksturinn.
Verksmiðjan framleiddi sem aldrei fyrr og helst af öllu þurfti að auka söluna. Mafíósarnir vildu líka hækka verðið og græða á heiðarlegrum verksmiðjurekstri.
Dag einn stóðu útsendarar Lucianos á gólfinu í stórum matvörumarkaði og tilkynntu verslunarstjóranum að þeir vildu að þeirra tómatsósa og tómatkraftur yrði settur á besta stað í búðinni og öðrum tegundum yrði stjakað til hliðar á verri staði.
Verslunarstjórinn var ekkert á því og tilkynnti mönnunum að svona gengju hlutirnir ekki fyrir sig. Kváðust þá menn Lucianos koma aftur eftir viku til að ganga úr skugga um hvort orðið hefði verið við óskum þeirra.
Segja má að með þessum derringi hafi verslunarstjórinn óafvitandi verið að safna glóðum elds að höfði sér.
Eftir viku komust menn Lucianos að því að engu hafði verið hreyft í matvörumarkaðnum, verslunarstjórinn hafði ekki orðið við óskum þeirra.
Nú gerðist margt í senn. Fyrir einhverja slysni sleit skurðgrafa rafmagnslínuna að matvörumarkaðnum daginn eftir heimsóknina. Tveimur dögum síðar varð allt vatnslaust og olli hvort tveggja mikilli röskun á starfsemi verslunarinnar. Degi síðar brutu dularfullir skemmdaverkamenn stórar rúður um miðja nótt og ollu miklu tjóni.
Þegar hér var komið sögu var tómatsósunni og tómatkraftinum frá verksmiðju Lucianos og mafíósum hans umsvifalaust komið fyrir á besta stað í versluninni.
Og salan jókst.
Eftir á að hyggja hefði verið viturlegra fyrir verslunareigandann að verða við óskum útsendara Mafíunnar í hvelli, til að kaupa frið og vernd fyrir miklu veseni.
Rekstraröryggi stjórnmálaflokka
Árið 2005 kom út á Íslandi bók eftir Einar Kárason um athafnamanninn Jón Ólafsson, „Jónsbók“.
Í bókinni kennir margra grasa enda er hún tæpar 500 blaðsíður. Eftirfarandi frásögn er að finna á blaðsíðu 421:
“Auðvitað má segja að Jón og félagar hafi verið að safna glóðum elds að höfði sér með því að vera með derring við Flokkinn. Það má til dæmis segja frá því að fyrst um sinn eftir að Sýn varð að alvörusjónvarpsstöð árið 1995 var heimilisfang hennar á Suðurlandsbraut 4a, lögmannsskrifstofu stjórnarformannsins Sigurðar G. Guðjónssonar. Og þangað komu um það leyti stafnbúar úr Sjálfstæðisflokknum, þeir Sigurður Gísli Pálmason og Páll Kr. Pálsson, fyrir hönd fjármálaráðsins, og sögðu Sigurði að ÍÚ ætti að borga fimm milljónir á ári til Flokksins; sú upphæð væri bara reiknuð út frá stærð og veltu fyrirtækisins. En Sigurður svaraði því til að þeir myndu ekki borga í flokkssjóði. Félagið hefði þá stefnu að styrkja pólitískar hreyfingar í kring um kosningar, og þá með því að bjóða þeim öllum 50% afslátt af auglýsingaverði.
Svo að mennirnir fóru tómhentir á dyr.
Jón segir núna að í ljósi sögunnar hefði líklega verið viturlegra af Sigga að borga þetta – bara til að kaupa þeim frið; það hefði verndað þá fyrir miklu veseni... Um andbyrinn sem hann fór nú að mæta má nefna ýmis dæmi, og fyrst er rétt að líta á hasarinn sem varð í kring um söluna á Fjárfestingabanka atvinnulífsins – FBA.”
(Þegar Geir H. Haarde kynnti fjölmiðlum samkomulag um fjármál stjórnarflokkanna 22. nóvember 2006 sagði hann meðal annars orðrétt: „Við höfum ekki neitt að fela í þessu og höfum aldrei haft.“
Pistilinn var upphaflega fluttur af undirrituðum 25. nóvember 2006, þremur dögum eftir að ofangreind drög að nýjum lögum um fjármál stjórnmálaflokka var kynnt.
