Kjartan Gunnarsson, Fixerinn, eins og Össur Skarphéðinsson kallaði hann eitt sinn, talaði fjálglega um nauðsyn nýrra laga um fjármál stjórnmálaflokka 22. nóvember 2006 þegar hann og fleiri kynntu samkomulag um hertar reglur og aukið gagnsæi í fjármálum stjórnmálaflokka. Auðmenn gætu freistast til að kaupa sér stjórnmálaáhrif og nota
 
“auð  til þess að hafa stjórnmálaleg áhrif. Þetta vil ég gjarnan koma í veg fyrir. Ég tel að íslenskt stjórnmálalíf hafi verið mjög hreint og laust við áhrif af þessu tagi. Ég vil gjarnan að svo verði áfram. Þess vegna studdi ég þessar tillögur og tók þátt í starfi þessarar nefndar meðal annars með það í huga að stuðla að því að niðurstaða starfsins yrði sú að komið yrði í veg fyrir freistingar af þessu tagi,” sagði Kjartan.

Varla hafði Kjartan sleppt orðinu, sléttur í framan, þegar Sjálfstæðisflokkurinn stakk 30 milljónum króna í vasann frá FL-Group. Þá nýbúinn að samþykkja lög um áðurgreindar takmarkanir á framlögum auðmanna til flokksins.

Jafn sakleysislegir tóku forkólfar Flokksins við auknum framlögum frá ríkinu í samræmi við ákvæði nýju laganna, sem áttu að bæta stjórnmálaflokkum upp tekjur sem þeir kynnu að verða af eftir að auðmönnum var bannað að kaupa sér stjórnmálaáhrif.
 

Sjálfstæðismenn ættu að varast að sverja af sér að þeir hafi ætlað að koma rekstri orkufyrirtækja í hendur einkaaðila. Þetta var þeirra hugmyndafræði og stefna og vandalaust að sýna fram á það.

Auðvitað styðja auðmenn, sem komast vilja yfir orkulindirnar og orkufyrirtækin, Sjálftæðisflokkinn, flokkinn sem venjulega fór með völdin.

Jafnvel gott að setja 30 milljóna króna gulrót fyrir framan þá til hvatningar.
Bæði Landsbankaeigendur og eigendur FL voru áhugasamir um að komast inn í orkugreirann með fulltingi Sjálfstæðisflokksins, Björns Inga Hrafnssonar og fleiri.
Þarf eitthvað að ræða þetta?