Í Sjálfstæðisflokknum er armur sem kenna má við heimastjórn eða sjálfstæði.

Hugtök eins og sjálfstæði, þjóðerni, fullveldi, full yfirráð yfir auðlindum, einstaklings- og atvinnufrelsi, þjóðleg menning og stétt með stétt skiptir þennan arm afar miklu máli.

Þess vegna myndar fólk heimastjórnar- og sjálfstæðisafl í Sjálfstæðisflokknum.

Forystumenn Sjálfstæðisflokksins eru meðvitaðir um þessi gildi og líka hinir sem vilja taka forystu þar.  

Menning og gildi eru ekkert ofurafl sem ákvarðar lífshlaup okkar í smáatriðum. Þegar vel er að gáð lýsa hugtökin menning og gildi einskonar ramma eða farvegi sem háttalag okkar og venjur falla inn í. Þessi rammi er mannanna verk og er í sífelldri mótun nýrra kynslóða. Um leið og við endurkveðum menningu fyrri kynslóða með gjörðum okkar; í vísindum, bókmenntum, stjórnmálum, verkkunnáttu og heimilishaldi, stundum við jafnframt nýsköpun á öllum sviðum og fetum okkur án afláts áfram á breytingaleið inn í framtíðina.  

Fiskur og lambakjöt

Kannski er þetta dálítið hátíðleg umræða um heimastjórnararm Sjálfstæðisflokksins og hinn flokksarminn sem telur að sjálfstæðis- og þjóðernishyggjan gegn ESB hafi komið þjóðinni hálfa leið til heljar.

Ekki skal gert lítið úr þessum gildum enda engin ástæða til, því þau munu ráða mestu um niðurstöðu landsfundar Sjálfstæðisflokksins um tengslin við samfélag þjóðanna.

Þessi heimastjórnargildi er í rauninni grunntónn rótgróinnar sjálfsmyndar. Íhaldssöm sjálfsmynd heimastjórnararmsins togast á við nýja sjálfsmynd og nýja hagsmuni sem eiga sér engin landamæri. Nýji skilningurinn snýr gömu gildunum á haus:  Við tryggjum sjálfstæði okkar og fullveldi með því að deila því með vinum okkar og nágrönnum. Hagsmunirnir eru ekki lengur fiskur og lambakjör heldur menning, stjórnmál, tækni, alþjóðleg viðskipti og öryggi herlausrar þjóðar í bandalagi við aðrar þjóðir. Við gjöldum fyrir þá þráhyggju að vilja ævinlega standa ein. Aðeins í krafti samvinnu við aðrar þjóðir höldum við efnahagslegu sjálfstæði. Við þurfum ekki frekari sannanir.

Séreignarréttur ofar öllu

Sem fyrr skiptir einkaframtakið og séreignarrétturinn Sjálfstæðismenn miklu máli eins og fram mun koma á landsfundi flokksins sem hefst í dag. Hugmyndafræðin er einföld: Íslendingar fengu langþráð sjálfstæði 1944. Sjálfstæðið og fullveldið var notað til að tryggja yfirráð þjóðarinnar yfir auðlindum. Þorskastríðin og allt það. Auðlindir skapa því aðeins hagvöxt og hámarks arð fyrir þjóðarheildina ef  þær eru í höndum einkafyrirtækja og einkaframtaks. Því ber að nota sjálfstæðið, fullveldið og  þar með ríkisvaldið til þess að tryggja að auðlindirnar verði nýttar af einkaaðilum. Helst eiga þeir að njóta hámarksfrelsis til þess arna og sem minnstra skatta.

Þannig er Sjálfstæðismönnum eðlilegt að fylkja sér um sjálfstæði, auðlindavörslu, einkaeign og atvinnufrelsi. Flokkurinn hefur beitt ríkisvaldinu til þess að tryggja sérhagsmuni, jafnvel með slíkum þunga, að flokknum hefur þótt við hæfi að víkja til hliðar mannréttindum í hagsmunagæslu fyrir kvótagreifana.

Lítilla breytinga að vænta

Líklegasta niðurstaða landsfundar Sjálfstæðisflokksins um stærsta átakamál samtímans, nýjan gjaldmiðil og nýja tegund af sambandi við nágranna okkar og helstu viðskiptavini, er eftirfarandi:

Hagsmunir útgerðar og landbúnaðar verða teknir fram fyrir þá brýnu heildarhagsmuni þjóðarinnar að samþykkja aðildarumsókn að ESB og stefna einarðlega að upptöku evru til að tryggja þann stöðugleika sem þjóðin þarf svo sárlega á að halda. Íslenskur útvegur á enn um sinn að geta sölsað undir sig veiðikvóta nágrannalanda án þess að þau fái að njóta jafnræðis og gagnkvæmni.

Landsfundarfulltrúar voga sér hins vegar ekki að fara gegn tillögum um að einhver útgáfa af Evrópumálinu verði lögð í dóm þjóðarinnar í þjóðaratkvæðagreiðslu. Það þætti tilræði við lýðræðið og kæmi illa við ímynd flokksins ef hann á sama tíma hafnar því á Alþingi að greiða fyrir persónukjöri með einföldum lagabreytingum.

(Birt í DV 26. mars)