Traust og trúverðugleiki er ekkert hagfræðilegt úrlausanraefni. Engin peningamálastefna fæst við trúverðugleika og traust. Aftur á móti hvílir peningamálastefna á trúverðugleika og trausti. Stjórnvöld, stofnanir, fyrirtæki og einstaklingar eiga að taka mark á ákvörðunum Seðlabanka Íslands á grundvelli trausts og trúverðugleika.

Hvað gerist ef trúverðugleiki og traust er ekki fyrir hendi? Og trúnaðarbrestur er milli ríkisstjórnar og bankastjórnar Seðlabankans?
Ef trúnaðarbrestur verður milli stjórnar fyrirtækis og framkvæmdastjóra víkur framkvæmdastjórinn. Hann er verkfæri stjórnarinnar og hlýðir boðum hennar.

Seðlabankinn er verkfæri í höndum ríkisstjórnarinnar. Þetta verkfæri er notað til þess að fást við ákveðin verkefni í þjóðfélagsbyggingunni þ.e. verðstöðugleika.
Ríkisstjórnin er aftur á móti útbygging úr þinginu, sem fær vald sitt frá kjósendum.
Ef trúnaðarbrestur er milli ríkisstjórnar og bankastjórnar Seðlabankans víkur bankastjórnin en ekki ríkisstjórnin sem sækir vald sitt til kjósenda. 

Sjálfstæðismenn ryðjast fram á völlinn, einkum nánustu menn Davíðs Oddssonar, og segja að ríkisstjórnin sé í hefndarhug og stundi nornaveiðar. Þeir ættu að tala við erlenda kröfuhafa í íslensku bankana. Þeir ættu að tala við erlenda fjölmiðla. Þeir ættu að ræða við stjórnvöld nágrannalandanna. Þeir ættu að ræða við stjórnendur seðlabanka vinaþjóðanna.
Ég sé þessa sömu Sjálfstæðismenn verja Davíð eftir það og segja við íslenska kjósendur að hann njóti trausts og trúverðugleika. Auk heldur vildu Sjálfstæðismenn sjálfir - á sinn silalega hátt - breyta lögunum um Seðlabankann og skipta út körlunum í brúnni.

Í 22. grein seðlabankalaga segir: "Yfirstjórn Seðlabanka Íslands er í höndum forsætisráðherra og bankaráðs svo sem fyrir er mælt í lögum þessum. Stjórn bankans er að öðru leyti í höndum bankastjórnar."

Þetta hlýtur að merkja það eitt að bankastjórninni ber að hlýða forsætisráðherra.

Ef ekki gæti forsætisráðherra hugsanlega sett bankastjórana í nokkurra mánaða frí og sett einhverja í þeirra stað.

Ef þetta gengur ekki hlýtur sú að verða niðurstaðan að hraða nýrri lagasetningu um Seðlabankann sem felst í því að leggja niður stöður seðlabankastjóranna þriggja. Þetta er sama aðferð og Davíð beitti sjálfur er hann lagði niður Þjóðhagsstofnun.

Ef ekkert af þessu gengur er hætta á stjórnkerfiskreppu (constitutional crisis). Þjóðin býr við ótrúverðugan og ómarktækan Seðlabanka sem stjórnvöld löghelga (legitimera) ekki lengur.

Slíkt væri ótækt, skaðlegt fyrir þjóðina, og mundi valda henni álitshnekki um langa hríð, innanlands sem utan.

Íslensk þjóð glímir enn við sína eigin þrælslund.