Í byrjun janúar fjallaði Agnes Bragadóttir, blaðamaður á Morgunblaðinu, um viðtal við Þorstein Pálsson sem aldrei var birt í blaði hennar í desember árið 1990. Þá var Þorsteinn formaður Sjálfstæðisflokksins.

Í greininni kemst Agnes að því að Þorsteinn Pálsson, nú ritstjóri Fréttablaðsins, hafi ekkert leyfi til þess að gagnrýna Davíð Oddsson seðlabankastjóra. Eftir að hafa tapað formannsslag í Sjálfstæðisflokknum við Davíð árið 1991 hafi Þorsteinn haft lifibrauð sitt úr hendi hans í 15 ár! Því sé ódrengilegt af honum að gagnrýna Davíð.

Þetta kemur upp um sérkennilegt, ófrjálst og kúgað hugarfar Agnesar. Umbunar- og tyftunarkerfi Davíðs var sem sagt fólgið í því að kaupa völd og hollustu manna með aðgangi að ríkissjóði. Hinir sem dirfðust að fara gegn agavaldi Davíðs fengu sem sagt engar sendiherrastöður.

Er  Agnes frjáls blaðamaður eða finnst henni eðlilegt að starfa í skjóli einhvers? Er hún málpípa einhvers sem hún þarf að endurgjalda greiða?

Berum saman Þorstein Pálsson og Hannes Hólmstein Gissurarson prófessor við Háskóla Íslands. Báðir hafa þessir menn verið í innsta hring Sjálfstæðisflokksins, báðir meðlimir í svokölluðum Eimreiðarhópi frjálshyggjumanna sem farið hefur með völdin í flokknum í nær aldarfjórðung.

Þorsteinn andmælir foringjanum. Hann gagnrýnir vaxta- og peningamálastefnu Seðlabankans í leiðurum Fréttablaðsins. Stundum fara skoðanir hans saman við skoðanir Davíðs, stundum ekki.

Tilfellið Hannes Hólmsteinn

Hannes Hólmsteinn Gissurarson gerir þetta ekki. Samkvæmt kenningu Agnesar er hann enn að greiða Davíð Oddssyni fyrir að hafa fengið að starfa og skrifa í skjóli hans í 20 ár.

Hannes fékk lektorstöðu í Háskóla Íslands eftir að Birgir Ísleifur Gunnarsson, þáverandi menntamálaráðherra, hafði farið gegn dómnefndaráliti og beitt járkarli og kúbeini Flokksins til þess að koma honum að. Síðan þá hefur Hannes Hólmsteinn verið dæmdur fyrir meiðyrði og síðar í Hæstarrétti fyrir brot á höfundarrétti sem hver sómakær háskóli í nágrannalöndum hefði talið brottrekstrarsök. Vart þarf að rifja upp að það mál höfðaði Auður Laxness gegn honum vegna subbuskapar með höfundarrétt í verkum Hannesar um Halldór Laxness.
Eftir aldarfjórðung er keyptur og ófrjáls Hannes enn að endurgreiða skuld sína við Davíð. Í fyrsta tölublaði Reykjavík Grapevine á þessu ári rekur hann orsakir íslensku kreppunnar á blekkjandi hátt fyrir enskumælandi fólk:

„Við byggðum eitt ríkasta land í heimi þegar litið er til þjóðartekna á mann. Lífskjör okkar voru með því besta... Allt þetta var lagt í rúst af þremur samverkandi þáttum samtímis: alþjóðlegri fjármálakreppu, skekkju í regluverki EES samningsins, sem gat ekki staðið undir fullnægjandi þjónustu við seðlabanka yfir landamæri,  og loks villimannslegu áhlaupi breskra yfirvalda gagnvart íslensku bönkunum í byrjun október.“

Þetta bull endurtekur prófessor Hannes og mærir Davíð í grein í Wall Street Journal fyrir þremur dögum. Sami Hannes og sá sem hreifst með útrásinni, vildi ganga lengra, og skrifaði bókina “Hvernig getur Ísland orðið ríkasta land í heimi?”.

Hvergi minnist Hannes Hólmsteinn á rætur Davíðshrunsins - frjálshyggjuhrunsins innanlands, en varar við kommúnistastjórn í Wall Street Journal. Aumingja Davíð sá hvert stefndi fyrstur manna en gat ekki gert neitt, bara aðvarað, segir Hannes í hinu virðulega blaði.

Um trúverðugleika Háskóla Íslands

Gylfi Magnússon hagfræðingur við Háskóla Íslands og nýbakaður viðskiptaráðherra sagði í DV gær að hrunið mætti rekja til rangrar hugmyndafræði og grundvallarákvarðana sem teknar hefðu verið á pólitískum vettvangi: „Þar mótuðu menn greinilega einhverja stefnu sem í grundvallaratriðum var þannig að bankarnir fengu að leika lausum hala. Þeir fengu að vaxa landinu yfir höfuð. Og þeir fengu að gera þetta með þeim hætti að ef illa fór lenti reikningurinn að stórum hluta á íslenskum skattgreiðendum. Þetta áttu menn að vita og sjá fyrir, því að þetta er eiginlega kennslubókardæmi um það hvernig ekki á að skipuleggja fjármálakerfið.”

Hvernig væri að Hannes Hólmsteinn legðist nú á sveif með stjórnvöldum í viðleitni þeirra til þess að endurvekja trúverðugleika og traust?   Gylfi Magnússon hefur tiltrú í þjóðfélaginu og eykur veg HÍ á nýjum vettvangi. 

Eftir að hafa verið dæmdur fyrir ritsubbuskap í Hæstarétti veit Hannes Hólmsteinn það best sjálfur hvernig hann getur aukið veg og trúverðugleika Háskóla Íslands.

(Birt í DV 5. febrúar 2009)