Þeir einir hegða sér eins og íslensku seðlabankastjórarnir sem aldrei efast og eru fullkomlega sannfærðir um að þeir hafi ávallt rétt fyrir sér.
Því ef þeir efuðust væru þeir búnir að segja af sér og biðjast opinberlega afsökunar á hlut sínum í bankahruninu.

Þetta leiðir hugann að bók eftir pólska nóbelsskáldið Czesław Miłosz sem ég las eitt sinn. Hún ber titilinn "Captive Mind" eða "Hugur í fjötrum" og er skrifuð skömmu eftir að skáldið flúði kommúnismann í heimalandinu 1953 og fékk hæli sem pólitískur flóttamaður í Frakklandi.

Í upphafi bókarinnar hefur Milosz yfir máltæki aldraðs Gyðings frá Galicíu:

"Það er mjög gott og engin ástæða til að þrátta ef einhver telur sig hafa heiðarlega 55 prósent á réttu að standa. Og ef einhver telur sig hafa 60 prósent rétt fyrir sér er það dásamlegt og mikið happ sem þakka ætti guði fyrir. En hvað er að segja um þann sem hefur 75 prósent á réttu að standa? Það er tortryggilegt í augum viturra manna. Nú, en hvað um að hafa 100 prósent rétt fyrir sér? Sá sem kveðst hafa 100 prósent á réttu að standa er ofstækismaður, óþokki og hinn versti fantur."  

Verra væri ef einhver seðlabankastjóranna hefði undanfarna mánuði breytt gegn sannfæringu sinni til þess eins að geta áfram verið í hægindum hárra launa og notið virðingarstöðu sem bankastjóri.  
Slíkt má varla ætla neinum. En ef sú væri engu að síður raunin er rökrétt að álykta að unnt sé að kaupa menn til hlýðni ef nægilega há laun eru í boði. Launþeginn er þá orðinn mútuþægur.