Síðastliðinn laugardag bar Stefán Ólafsson, félagsfræðiprófessor,  saman Skandinavísku og Amerísku leiðina í efnahags- og velferðarmálum.  Þetta gerði Stefán á samkomu sem haldin var til heiðurs Jóni Baldvini Hannibalssyni  sem varð sjötugur nýverið.
Stefán sagði sem svo að menn yrðu að átta sig á því að á Íslandi væru einhverjir róttækustu frjálshyggjumenn, sem fyrirfinnast á Vesturlöndum.  Fararstjórinn í  frjálshyggjutilrauninni, sem gerð var hér á landi, hafi skrifað grein í Wall Street  Journal fyrir fimm árum um afar góðan árangur tilraunarinnar.
Umræddur fararstjóri, Hannes Hólmsteinn Gissurarson, skrifaði orðrétt í greininni:  „Að lokinni róttækri og umfangsmikilli frjálshyggjuvæðingu, sem jafnast á við sambærilegar breytingar og gerðar voru á tímum Thatchers í Bretlandi,  á Nýja Sjálandi og í Chile, er Ísland nú orðið eitt helsta allsnægtaland veraldar.“

Mesta frjálshyggjutilraunin
Um þetta hafði Stefán eftirfarandi að segja: „Ísland var hin stóra frjálshyggjutilraun á Vesturlöndum á tíunda áratugnum og í byrjun aldarinnar. Og það er það sem hefur hrunið.  Þessi frjálshyggjutilraun fól það í sér að óseðjandi úlfum var sleppt lausum. Þeir létu greipar sópa eins og málin virðast vera í dag. Þeir sópuðu ekki aðeins auði að sér heldur sópuðu þeir honum að auki úr landi í önnur skjól. Stjórnmálamennirnir sem bjuggu þessar aðstæður til,  þessa úlfa,  aðhylltust afskiptaleysisstefnu.  Þeir hölluðu sér aftur og sögðu: Sjáið hagnaðinn af bönkunum, sjáið fyrirferðina á útrásarvíkingunum, sjáið veisluna drengir eins og fjármálaráðherrann  sagði.  Þetta var allt til marks um það hvað árangurin af frjálshyggjustefnunni var mikill og góður.  - Það er þetta sem hefur hrunið, þessar frjálshyggjuöfgar. .. Þetta eru þær ályktanir sem menn eru að draga alls staðar á Vesturlöndum af alþjóðafjarmalakreppunni,  að að hin ýkta frjálshyggu-afskiptaleysisstefna á fjármálamörkuðum heimsins hafa leitt flestar þjóðir afvega og Ísland einna lengst af leið.“

Þegar Davíð Oddsson flytur varnarræðu í Kastljósi allra landsmanna á síðustu dögum heimsveldis síns er vert að hafa þetta í huga: Hann endurskóp þjóðfélagið í anda Chicagodrengja Friedmans svo hraustlega að helsti áróðursmeistari og krossfari hans, Hannes Hólmsteinn, talaði um íslenskt efnahagsundur og aðeins væri eftir að treysta séreignarhald á náttúruauðlindum landsmanna.  Þá fyrst væri frjálshyggjubyltingin fullkomnuð.

Þegar völdin fjara út leggjast menn í sjálfsvorkunn og verjast;  ekkert er mér að kenna, allt er öðrum að kenna.  Þannig skrifaði Hólmsteinn við fótskör Davíðs alveg nýverið í Wall Street Journal:  Þrennt  olli hruninu á Íslandi sagði hann; alþjóðleg fjármálakreppa, vont regluverk Evrópusambandsins og dæmalaus árás Breta er þeir beittu hryðjuverkalögum gegn þjóðinni!  Engin iðrun þar!

Seðlabanki er verkfæri fólksins
Davíð kemur í Kastljós og klínir smjörklípum sem bloggheimar hafa átt fullt í fangi með að sleikja úr feldi sínum undanfarna sólarhringa.
Öllum væri hollast að líta til grundvallarreglna lýðræðisins og laga þegar seðlabanka þjóðarinnar hefur verið breytt í virki fallandi foringja.
Í 3. grein laga um Seðlabankann stendur eftirfarndi: „Meginmarkmið Seðlabanka Íslands er að stuðla að stöðugu verðlagi. - Seðlabankinn skal stuðla að framgangi stefnu ríkisstjórnarinnar í efnahagsmálum, enda telji hann það ekki ganga gegn meginmarkmiði sínu skv. 1. mgr.“
Í 22. grein Seðlabankalaga segir að segir jafnframt:  „Yfirstjórn Seðlabanka Íslands er í höndum forsætisráðherra og bankaráðs svo sem fyrir er mælt í lögum þessum.“ 
 
Um þetta þarf ekki að hafa mörg orð. Valdið er Jóhönnu Sigurðardóttur, forsætisráðherra  og Davíð ber að stuðla að framgangi stefnu ríkisstjórnar hennar. Seðlabankinn er verkfæri stjórnvalda. Detti þinginu í hug að gera breytingar á Seðlabankanum, þá er það gert. Í nafni kjósenda. Ekki þarf að efast um að einmitt þannig hefði Davíð Oddsson tekið á málum hefði hann enn verið forsætisráðherra eins og hann var í um 13 ár.