Ýmsir sérfræðingar, ekki síst stjórnmálafræðingar, hafa tjáð sig um það í fjölmiðlum að  minnihlutastjórn VG og Samfylkingarinnar sé veik ríkisstjórn.

Þetta má umorða svona: Framkvæmdavaldið (ríkisstjórnin) er veikt og veikara en það hefur verið um áratuga skeið.

Þetta getur varla þýtt neitt annað en að löggjafarvaldið (þingið) sé sterkt og sterkara gagnvart ráðherraræðinu (ofríki framkvæmdavaldsins) en verið hefur um áratuga skeið.

Er þetta ekki hið besta mál? Að færa völdin aftur til þingsins?

Kannski verður þetta til þess að ráðherrar temji sér meiri kurteisi og auðmýkt gagnvart Alþingi. Þeir þurfa í það minnsta að afla málum sínum stuðnings í þinginu, jafnvel hjá hvaða flokki eða kjörnum fulltrúum sem vera skal.

Þetta er fín æfing í þingræðislegu lýðræði. 

Mig grunar reyndar að stjórnarskránin og stórnskipunin séu að mörgu leyti ágæt. Hins vegar hafi íslenskar ríkisstjórnir og einstakir ráðherrar breytt háttalagi sínu og tekið upp ósiði sem kenna má við ráðherraræði. Persónustjórnmál, prófkjör og klíkuskapur hafa dregið tennurnar úr þinginu en tyllt undir ráðherraræðið.
Meira að segja ágæt lög um ráðherraábyrgð frá 1963 og stjórnarskrárbundin heimild þingsins til að setja á fót rannsóknarnefndir eru orðið að marklausu gríni. 

Kannski dugar langleiðina að leggja af ósiðina án lagabreytinga.