Það held ég hafi glaðnað yfir Ingibjörgu Sólrún Gísladóttur, formanni Samfylkingarinnar og fyrrum kvennalistaþingkonu þegar fjórir karlar úr þingflokki hennar ákváðu að sækjast ekki eftir þingsæti í komandi þingkosningum.
Ef endurnýjunin fælist í því að þrjár konur og einn karl kæmu í stað karlanna fjögurra yrði jafnt á með kynjunum í þingflokkni Samfylkingarinnar. 50/50.
Hér er tækifæri fyrir konur.
Undarlegt annars hvað Ingibjörgu Sólrúnu helst illa á körlunum í þingflokknum. Kannski vill hún ekkert vita af prinsípum verðleikaþjóðfélagsins meðan hún er að rétta hlut kvenna í misréttisþjóðfélaginu.
Það gæti reynst hættulegt. Óviturlegt.

Svo er annað. Í það minnsta Gunnar Svavarsson og Lúðvík Bergvinsson hafa kvatt stjórnmálavettvanginn með þeim orðum að endurnýjunar sé þörf. Með ákveðnum hætti eru þeir að axla ábyrgð.
Ellert Schram er búinn með kvótann og Ágúst Ólafur Ágústsson fékk aldrei að vera raunverulegur varaformaður. Lúðvík, sem  eftir öllum sólarmerkjum var raunverulegt varaformannsefni Ingibjargar árið 2005, hættir nú eftir að hafa verið einn af helstu arkitektum nýju ríkisstjórnarinnar. Með þessum orðum:
"Þau miklu straumhvörf sem orðið hafa í íslensku samfélagi undanfarna mánuði, gera þá sjálfsögðu og eðlilegu kröfu að breytingar verði á skipan Alþingis, enda er þáttur stjórnvalda mikill þegar kemur að ábyrgð á því að fjármálakerfi landsins hrundi."
 
Svo heyrist að Samfylkingarfólk í Reykjavík sé tregt til þess að gefa kost á sér. Brekkan er vissulega brött framundan í íslenskum stjórnmálum. Og menn vilja hlú að öðrum gildum og verðmætum eftir að trúnaðarrof varð á milli stjórnmála og kjósenda í landinu í kjölfar bankahrunsins.

Við þetta bætast síendurtekin vonbrigði sannra Evrópusinna í flokknum yfir litlu baráttuþreki forystunnar þegar á hólminn er komið.

Er forystukreppa að hreiðra um sig í Samfylkingunni?