Íslensk átakastjórnmál standa þjóðinni fyrir þrifum þessa daga og mánuði sem liðnir eru frá bankahruni. Þjóðin þarfnast samstöðu.

Ég hef áður sagt að stærstu pólitísku mistök ársins hafi verið gerð á landsfundi Sjálfstæðisflokksins í lok mars síðastliðnum þegar nýr formaður tók u-beygju og lagðist í skotgrafirnar og dró nýja víglínu sem ákvörðuð er í Hádegismóum: Greiðum ekki skuldir, Höfnum Icesave-samningum, óbreytt kvótakerfi, enga samninga um aðild að ESB. Og svo framvegis...   Hvergi örlar á auðmýkt, iðrun og vilja til yfirbótar þessa flokks sem mesta ábyrgð bar á landsstjórninni 18 síðustu árin fyrir bankahrunið.

Þetta er mjög miður vegna þess að þjóðin þarf á liðsinni sjálfstæðismanna að halda.

En stjórnarflokkarnir, Samfylkingin og VG, bera einnig ábyrgð á átakastjórnmálunum. Það þarf tvo í tangó.

Stjórnarliðar tóku til að mynda ekkert eftir því að Sjálfstæðisflokkurinn bauð samvinnu um leiðir í skattamálum. Þingflokkur Sjálfstæðisflokksins ákvað til dæmis að leggja ekki fram eina tillögu um aukin ríkisútgjöld svo sem stjórnarandstaða gerir ævinlega um einstaka liði eða málaflokka.

Þingflokkur Sjálfstæðisflokksins lagði hins vegar til að ríkisútgjöld yrðu skorin niður um 8 til 10 milljarða króna umfram það sem gert var.

Þetta ber að þakka sjálfstæðismönnum. Stjórnarliðar hefðu átt að leggja sig betur eftir tillögum þeirra í þessum efnum því þá hefði sjálfsagt einnig verið hægt að ná málamiðlun um nýjar skattaálögur.

Nú segir Jón Daníelsson hagfræðingur við Moggann að íslenska ríkið sé nærri sínu skuldaþoli og stjórnvöld hefðu þurft að skera miklu meira niður í ríkisrekstrinum en gert var á fjárlögum.

Inn með skynsemina – út með átakastjórnmálin.

Í bili að minnsta kosti.