Fæstir hafa enn áttað sig á því hversu alvarleg brot hafa verið framin hér á landi gegn almannaheill. Hvernig græðgin hefur verið ræktuð í skjóli frelsis, hvernig hópar manna hafa olbogað sig áfram á kostnað almennings.

Þegar 15 mánuðir eru liðnir frá bankahruninu er fjarri því að menn sýni iðrun og auðmýkt. Utan einn og einn. Til þess eru menn of kjarklausir, sumir jafnvel forhertir. Til þess er mönnum of annt um óbreytt ástand; sumir uppteknir við að koma undan eignum, maka krókinn,  komast yfir innviðina úr gjaldþrota fyrirtækjum. Og svo framvegis.

Aðrir berjast um á hæl og hakka og hafa í hótunum við nágrannaþjóðir með vonlausan Icesave-málstaðinn. „Við borgum ekki skuldir“.

Að játa yfirsjónir sínar, græðgi, hugsunarleysi, mistök, afglöp eða gáleysi er  nokkuð sem AA-menn þekkja út og inn. Eftir að hafa beðið ósigur fyrir Bakkusi, glutrað niður líkamlegri heilsu, lifað í afneitun og sálarangist sektarkenndar árum saman og skrumskælt félagslega stöðu sína og samskipti við aðra, safna þeir kjarki, fara á AA-fund, stíga í pontu og játa. Þetta er lykilinn að batanum og endurkomunni inn í samfélagið á ný. Þar njóta þeir stuðnings félaganna á AA-fundunum.

Fyrir lok næsta mánaðar verður birt skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis. Vonandi lyftir hún loki af potti spillingar, aðstöðubrasks, sérhygli og klíkuskapar.

Verkefni nefndarinnar er að draga saman upplýsingar um aðdraganda og orsakir bankahrunsins. Ef allt er sem skyldi bendir nefndin á staðreyndir málsins og dregur vissar ályktanir. Hún er hins vegar ekki dómstóll.

Þar koma viðbrögð Alþingis, fjölmiðla og umheimsins alls til skjalanna. Þar hafa allir verk að vinna, ekki síst við blaðamennirnir.

Íslenska þjóðin þarf að taka sér stöðu á nýjum sjónarhóli og viðurkenna staðreyndir um sjálfa sig.
Eins og drykkjumaðurinn sem safnar kjarki, fer á AA-fund, og gerir upp við fortíð sína frammi fyrir öðrum.
Og gerist betri maður.