Sjálfstæðisflokkurinn og Samfylkingin hallast enn að því að velja frambjóðendur á lista í prófkjörum.

Báðir flokkarnir halda til að mynda prófkjör í Reykjavík seint í janúar.

Því gera þeir það þegar rökin og reynslan mæla gegn prófkjörunum?

Auður Styrkársdóttir stjórnmálafræðingur hefur bent á að meira og minna um alla Evrópu séu þingmenn og aðrir kjörnir fulltrúar valdir og bornir fram af stjórnmálaflokkunum. Flokkarnir beri ábyrgð á sínum þingmönnum og axli á þeim ábyrgð, til dæmis með því að láta þá fara, verði þeim á í messunni eða geri sig seka um embættisglöp. „Í Bandaríkjunum - og á Íslandi - eru þingmenn gjarnan valdir í prófkjörum. Þeir eru sem sagt persónulega kjörnir inn á lista flokkanna og hér á landi stundum af fleirum en stuðningsmönnum viðkomandi flokks. Verði þeim eitthvað á, eða sinnast við flokkssystkini sín, telja þeir sig ekkert háða flokknum með eitt eða neitt heldur búa að sínu,“ sagði  Auður í Morgunblaðsgrein fyrir tæpu ári síðan.

Hún bætti við að hér á landi hafi mjög fáir stjórnmálamenn axlað ábyrgð á misgjörðum „enda persónulega kjörnir á þing!  Ef þeir hanga á embættum og vegtyllum eins og hundar á roði fremur en að viðurkenna mistök treysta flokkssystkinin sér ekki til að víkja þeim frá - enda voru þeir persónulega kjörnir!“

Svanur Kristjánsson, prófessor í stjórnmálafræði við Háskóla Íslands,  er einn þeirra sem um langt árabil hefur gagnrýnt prófkjörin og telur þau  gróðrarstíu spillingar í íslensku stjórnmálum. Hann vill að kjósendur fái aukna möguleika til að raða listum að sínum vilja á kjördag til að útrýma prófkjörunum.

Þetta er einmitt hugmyndin sem upp var lagt með í upphafi núverandi stjórnarsamstarfs.

Svanur sagði á opnum fundi í síðasta mánuði að þverrandi traust almennings á íslenskum stjórnmálum og Alþingi undanfarið ár þýddi ekki hrun fulltrúalýðræðisins heldur hrun spillts flokkakerfis.

Flokkarnir hafi verið spilltir fyrir en steininn hafi tekið úr með tilkomu prófkjöranna.

Hann sagði að fulltrúalýðræðið byggði á að menn ynnu í liði og flokkarnir mótuðu stefnu. Enginn íslensku flokkanna hefði burði til að móta stefnu. Þess í stað gengju frambjóðendur um, söfnuðu og jafnvel seldu sig fyrir styrki og stuðningi. Prófkjörin ykju einnig tortryggni manna á milli þegar frambjóðendur berðust með því að klína óhróðri hver á annan.

„Prófkjörin eru eitur íslenskra stjórnmála,“ segir Svanur.