Peningamálastjórn undanfarinna ára var með endemum. Það kom sérstaklega vel í ljós eftir hrunið. Þá tvöfölduðust allir gjaldmiðlar í verði gagnvart krónunni. Þar með tvöfölduðust skuldir margra fyrirtækja og heimila.

Um leið og skuldirnar tvöfölduðust hrundu veðin á bak við þær. Húsnæðisverð lækkaði um 30 prósent, kannski meira.

Afskriftir hófust innan alls kerfisins. Kröfuhafar töpuðu fé á öllu nema því sem tryggt var með háum vöxtum, gengistryggingum og verðtryggingum.

Allt skrúfaðist niður nema skuldir fyrirtækja og heimila sem tryggðar voru með laga og regluverki íslensku krónunnar.

Íslenskir stjórnmálamenn hafa á löngum tíma smíðað laga og regluverk sem ætlað er að tryggja tilvist íslensku krónunnar. Þetta regluverk rekur nú fjölskyldur og fyrirtæki í þrot. Varnarmúrarnir utan um krónuna sliga íslenskt efnahagslíf alla daga.

Ég þekki dæmi um breska fjölskyldu sem greiddi 630 pund á mánuði í húsnæðiskostnað í góðærinu. Nú hafa vextir og eignaverð í Bretlandi lækkað. Sama fjölskylda greiðir nú 470 pund á mánuði einmitt vegna þess.

Hér hrundi allt og eignaverð lækkaði um 30 prósent á skömmum tíma. Það hefur hins vegar þveröfug áhrif hér á landi. Fjölskylda sem greiddi 100 þúsund krónur á mánuði af íbúðarhúsnæði greiðir nú 130 þúsund krónur.

Heimili sem hafði erlent lán á bak við 100 þúsund króna mánaðarlega afborgun greiðir nú 200 þúsund krónur.

Á sama tíma lækkar kaupmáttur um 20 prósent. Á sama tíma hækka skattar. Á sama tíma hækka öll innflutt aðföng í verði, eldsneyti sem annað.

19. júní árið 2008 skrifaði ég á blogg DV.is, þremur og hálfum mánuði fyrir bankahrun:

„Nú er eiginlega svo komið að við við höfum fyrirgert rétti okkar til þess að halda úti sjálfstæðum gjaldmiðli. Vel kann að vera að gengi krónunnar hafi verið of hátt skráð. En það er ólíðandi að þjóðernisrembingur íhaldsaflanna í landinu verki sem segull á vogunarsjóði og spákaupmenn heimsins. Við erum eins og börn í sandkassa þegar á reynir. Háð fóstrunum... Við neyðumst til að kasta okkur fyrir fætur Evrópusambandsins og evrópska seðlabankans áður en langt um líður. Hvaða kjaftæði er þetta um sjálfstæði og fullveldi þegar efnahagsleg tilvera er lögð í rúst. Hvers virði er það? Þurfum við ekki einmitt Evrópusambandið og evruna til að halda sjálfstæði og einhverju af fullveldinu?
Verum auðmjúk: Sérfræðingar Danske Bank og Berlinske höfðu rétt fyrir sér.
Þetta verður blóðugt haust, enda sláturtíð.“