Alexander Hamilton var einn þeirra sem lögðu grunninn að stjórnskipan og stjórnarskrá Bandaríkjanna í lok átjándu aldar.
Hamilton ritaði meðal annars: „Ég hef ávallt litið svo á að geðþóttalegar ákærur, handahófskenndar aðferðir við að lögsækja meinta brotamenn og geðþóttaleg viðurlög við gerræðislegri sakfellingu, kyndi undir réttarfarslegri harðstjórn.“ 

Þann 17. maí árið 2004 gekk Davíð Oddsson, þáverandi forsætisráðherra, á fund Ólafs Ragnars Grímssonar forseta Íslands. Þetta var mánudagur og í miðopnu Morgunblaðsins þennan sama dag hafði Davíð – aldrei þessu vant – skrifað mikla grein gegn forsetanum og sakað hann um að ganga erinda Baugsmanna í fjölmiðlamálinu sem tröllreið íslenska þjóðfélaginu þessar vikur og mánuði. Á greininni mátti skilja að forsetinn hefði ekkert leyfi til þess að beita stjórnarskrárbundnum málsskotsrétti sínum og synja væntanlegum fjölmiðlalögum staðfestingar. „Ef svo ólíklega færi, að forsetinn undirritaði ekki, væri sú neitun þýðingarlaus og lögin tækju gildi sem staðfest væru og án þess að þjóðaratkvæðagreiðsla færi fram,“ sagði Davíð óhikað í greininni.

Davíð gekk lengra og sagði að Ólafur Ragnar forseti væri einnig vanhæfur til afskipta af fjölmiðlalögunum yfirleitt. „Því svo vill til að það fyrirtæki og fjölmiðlar þess sem jafnan eru nefndir til sögunnar hafa haft og hafa fyrirsvarsmenn sem eru nánustu stuðningsmenn forsetans og hafa haft gríðarleg áhrif á persónulegan hag hans og stöðu. Og eins og fram hefur komið hafa þessir aðilar opinberlega kallað eftir afskiptum forsetans í málinu! Það gefur því auga leið að þarna eru komin upp alvarleg álitamál.“

Bíltúr til Bessastaða
Með yfirlýsingar af þessum toga í farteski sínu sté Davíð upp í ráðherrabílinn fyrir hádegi umræddan mánudag og lét bílstjórann aka sem leið lá til Bessastaða.
Ólafur Ragnar hafði vafalaust lesið Moggann sinn þegar Davíð birtist á hlaðinu.
Engum sögum hefur farið af umræðuefni þessa fundar. Ekki heldur í forsetabók Guðjóns Friðrikssonar. Og blaðamenn skildi Davíð eftir með sárt ennið er hann kom af fundinum. Ekki einu sinni smjörklípa.
Þann 2. júní árð 2004, 16 dögum eftir mánudagsfundinn á Bessastöðum, synjaði Ólafur Ragnar fjölmiðlalögum Davíðs staðfestingar með yfirlýsingu á blaðamannafundi.

Hvað hafði farið þeim á milli á Bessastöðum? Varla fór forsætisráðherrann fram á það umbúðalaust að forsetinn léti vera að synja væntanlegum fjölmiðlalögum staðfestingar. Enda hefði það verið kjánalegt af Davíð; hann hafði komið boðskap sínum á framfæri í því blaði sem hann ritstýrir nú.
Miklu líklegra er að Davíð hafi farið í kringum fjömiðlamálið eins og köttur í kringum heitan graut er hann hitti forsetann.
Brot úr samtali þeirra skömmu fyrir hádegi þennan mánudag á Bessastöðum gæti með verulegum líkum hafa verið eftirfarandi:

Brot úr samtali
Davíð: Þetta eru mikil átök um jafn sjálfsagðan hlut og það er að setja lög um eignarhald á fjölmiðlum.

Ólafur Ragnar: Þú skefur nú ekkert af því í miðopnu Moggans í dag. Þetta eru ónotalegar kveðjur forsætisráðherra til þjóðkjörins forseta.

Davíð: Þú veist að þessir Baugsmenn verða komnir bak við lás og slá áður en langt um líður.

Ólafur Ragnar: Mér þykir bera nýrra við ef forsætisráðherra þjóðarinnar veit fyrirfram um niðurstöður dómstólanna.

Við þetta stendur Davíð upp, þakkar fyrir sig, og kveður heldur þurr á manninn.

Á landsfundi Sjálfstæðisflokksins 2009 sté þessi persónudýrkaði maður í pontu, þá smáður og flæmdur úr stöðu seðlabankastjóra og sagði fullur haturs: „Eyðilegging fjölmiðlalaganna er því mesta pólitíska skemmdarverk sem unnið hefur verið í síðari tíma sögu Íslands.“
Hamilton hafði rétt fyrir sér um hætturnar samfara geðþótta og gerræði. Ef geðþótti gegnumsýrir ákæruvald, lögreglu og dómstóla er veruleg hætta á ferðum.
Það er einnig hættulegt ef réttarvörslu- og dómskerfið reynist ófært um að dæma fyrirfólk og ríka og leyfir þeim að lifa í hægindum refsileysis eins og Eva Joly hefur bent á.

Geðþóttinn varð Davíð að falli.

(DV 2. des. 2007)