Hik Sjálfstæðisflokksins fram að falli bankanna, við að ræða Evrópumál, peningamálastefnu, myntina, ríkisfjármál og störf Alþingis hefur haft skaðleg áhrif. Sjálfstæðisflokkurinn hefði átt að koma á sterkari umræðuhefð í grasrótinni. Flokkurinn verður að hlusta á baklandið og má ekki veigra sér við að ræða eldfim mál áður en í óefni er komið.

Nei þetta eru ekki mín orð, hafi einhver ályktað svo. Skáletrið er upp úr endurreisnarskýrslu Sjálfstæðisfokksins sem samin var af tugum sjálfstæðismanna undir handleiðslu Vilhjálms Egilssonar fyrir landsfund flokksins í lok mars á þessu ári.

Davíð Oddsson sté þar í ræðustól, úthúðaði Vilhjálmi, hraunaði yfir tugi skýrsluhöfunda, sagði skýrsluna einskis virði og kvaðst sjá eftir trjánum sem farið hefðu í að gefa hana út.

Þingheimur klappaði.

Nýja flokksforystan hefur ekki staðið í lappirnar og nú er flokkurinn í klóm skrímsla með fortíðarþrá frekar en að gera upp málin.

Þetta eru stóru mistök Bjarna Ben. 

Grasrótin í Sjálfstæðisflokknum var raunverulega á réttri braut þegar hún færði eftirfarandi í orð í óþökk Davíðs hrunmeistara og kallaði yfir sig reiði hans:

Það skýtur skökku við að á ríflega 100 dögum eftir eitt mesta efnahagshrun vestræns ríkis á friðartímum var enginn kallaður til ábyrgðar af hálfu Sjálfstæðisflokksins. Þau skilaboð til þjóðarinnar að enginn beri pólitíska ábyrgð er röng. Hér dugir séríslensk skilgreining á pólitískri ábyrgð ekki. Pólitísk ábyrgð snýst ekki um að kjörinn fulltrúi eigi að sitja sem fastast þrátt fyrir mistök hans sjálfs eða undirmanna, heldur hið gagnstæða.

Þetta var vitanlega skrifað fyrir kosningarnar í vor leið.
Segja má að kjósendur hafi veifað endurreisnarskýrslu Sjálfstæðisflokksins og refsað flokknum í kosningunum.

Hvenær ætlar flokkurinn að lesa skýrsluna sína, taka sönsum og brjótast úr klóm skrímslanna?