Klofningurinn innan Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs er órökréttur eins og hann er kemur fyrir í orðum og athöfnum órólegu deildarinnar í þingflokknum.

Kjósendur tóku eftir því síðastliðið sumar að þingmenn Sjálfstæðisflokksins greiddu allir atkvæði gegn niðurstöðu þingsins um Iceasve-skuldbindingarnar þegar á reyndi og þrátt fyrir að hafa tekið þátt í að móta niðurstöðuna.

Þetta var eflaust mönnum eins og Ögmundi Jónassyni, þingmanni VG,  nokkur vonbrigði. Hann hafði lagt hafði mikið undir og vildi veg þingsins sem mestan í málinu. Menn skyldu fylgja sannfæringu sinni að undangengnum ítarlegum umræðum. 

Sjálfstæðismenn greiddu atkvæði á flokkslegum grundvelli, hugsanlega eftir að hafa beygt sig undir meirihlutavilja í málinu á þingflokksfundi. Síst af öllu ber að fordæma það að í félagi skoðanasystkina skuli ríkja meirihlutaregla.

En hafa ber í huga, að Sjálfstæðisflokkurinn er í eðli sínu valdaflokkur sem unir hag sínum illa og sækist eftir því að fella þingmeirihlutann og ríkisstjórnina, hvað sem það kostar. Undir er leikið í Hádegismóum.

Trúnaðarbrestur innan VG

Samfylkingin hvikar hvergi og styður öll þá niðurstöðu að ekki verði hjá því komist að ábyrgjast Icesave-skuldirnar.  Í þessum fjölmennasta þingflokki fylgjast menn að og lúta hugsanlega valdi meirihlutans á þinflokksfundum.

En hvað með þingflokk VG?

Þar er málum nú svo komið að varla ríkir lengur trúnaður milli manna.  Þar fara annars vegar þeir sem fylgja Ögmundi Jónassyni að málum og svo þeir sem fylgja formanni flokksins og þeirri stefnu sem mörkuð var fyrr á árinu í Icesavemálinu, gagnvart Alþjóðagjaldeyrissjóðnum og aðildarumsókn að ESB.

Málefnalega standa Ögmundur og Lilja Mósesdóttir nær Sjálfstæðisflokknum í þessum þremur málum en ríkisstjórnarflokkunum.

Munurinn á Samfylkingunni og Sjálfstæðisflokknum annars vegar og Vinstrigrænum hins vegar er að innan þingflokks VG ríkir stríð valdabarátta. Málefnagrunnurinn sameinar ekki innan þingflokksins, líkt og hjá hinum flokkunum tveimur, heldur sundrar.

Ögmundur Jónasson varð undir í valdabaráttunni. En hann sætti sig ekki við meirihlutaregluna innan þingflokksins og taldi að komast mætti lengra. Þegar hann mætti andstöðu Samfylkingarinnar og meirihlutans innan þingflokks VG gekk hann skrefinu lengra í viðleitni til að grípa í valdataumana. Hann beitti vopninu sem bítur best á hótunarstiginu og sagði af sér ráðherradómi.

Ögmundur sagði við þjóðina að það hefði hann gert til að bjarga ríkisstjórninni. Nú vill hann bjarga ríkisstjórninni með því að hann taki aftur sæti í henni.

Er þetta rökrétt?

Ögmundur varð undir í flokki sínum; afstaða hans í Icesave varð ekki að öllu leyti ofan á. Samt mátti hann vel við una þegar til alls er litið í samskiptum við þjóðir sem Íslendingar höfðu fé af.

Samþykkja Icesave möglunarlaust

Frekar en að bíta í skjaldarrendur og virða vilja meirihluta í þingflokki sínum gerði hann uppreisn eins og sjá mátti í atkvæðagreiðslu um Iceave á þingi í síðustu viku. Orð hans má túlka svo að úr því þingflokkur VG vildi ekki lúta vilja hans yrði að koma á fót nýrri lýðræðisreglu.  Hún er á þá leið að þegar meirihluti þingflokks VG vill ekki lúta vilja Ögmundar  ber að leysa upp þingflokkinn og leyfa þingmönnum VG  að fylgja sannfæringu sinni í einu og öllu.

Ekki er þetta tiltakanlega sannfærandi pólitík sem sést best á því að þegar Ögmundur tekur til við að safna fylgi um nýjan  málstað sinn myndast umsvifalaust flokkur á grundvelli sannfæringar fylgismanna hans.

Eftir síðustu atkvæðagreiðslu um Icesave er svo komið að afstaða andófshópsins innan VG sker sig í engu frá afstöðu stjórnarandstöðuflokkanna sem hafa það markmið eitt að fella ríkisstjórnina. Andófshópurinn ræður engu um þennan veruleika. Hann er leiksoppur utanaðkomandi afla.

Það mega Ögmundur, Ásmundur, Lilja, Guðfríður Lilja og Atli vita, að stundarfjórðungi eftir að ríkisstjórnin fellur og sjálfstæðismenn seilast eftir stjórnartaumum samþykkja þeir Icesaveskuldirnar möglunarlaust.

Birt í DV 16. desember 2009