Það getur verið kalt á toppnum eins og Bjarni Benediktsson formaður Sjáflstæðisflokknum fær að reyna þessa dagana.

Læt vera að ræða fréttir um tengsl hans við Milestone og Wernerssyni en vitna í Hávamál: „Vini sínum skal maður vinur vera og gjalda gjöf við gjöf.“   „Glík skulu gjöld gjöfum.“

Í það minnsta eru Wernerssynir og Bjarni „viðskiptavinir“. Orðið er býsna gagnsætt þegar vel er að gáð;  „skipti“ og „vinur“ kemur fyrir í sama orðinu eins og ég bendi á í grein um gjafir og spillingu í  tímaritinu Mannlífi.

Bjarni hefur átt á brattan að sækja og hefur gert mistök.

Sem nýabakaður formaður lofaði hann endurgreiðslu á 55 milljóna króna framlagi frá FL Group og Landsbankanum. Af þessum framlögum lagði þef af mútugreiðslum.

Á landsfundi Sjálfstæðisflokksins í lok mars lét hann Davíð Oddsson ná tökum á sér, taka af sér völdin.

Hann samþykkti að stinga ESB málum ofan í skúffu í 14 ár enn.

Hann forsómaði að halda uppi merkjum endurreisnarnefndar Vilhjálms Egilssonar. Davíð hafði afgreitt hana á fundinum með fyrirlitningu. Allir klöppuðu. Líka Bjarni.

Ef allt er með felldu innan rannsóknarnefndar Alþingis fær Sjálfsætðisflokkurinn skell eftir 6 vikur þegar skýrsla hennar birtist.

Í meira en ár hefur Flokkurinn – eftir Hádegismóalínunni – sýnt hroka, óbilgirni, ábyrgðarleysi og skort á iðrun og vilja til samvinnu um endurreisn.

Hvernig stendur á því? Af hverju mótar Bjarni ekki nýja ásýnd flokks síns? Af hverju býður hann ekki skrímsladeildinni birginn? Hvernig ætla menn að komast undan væntanlegum áfellisdómum?

Sitja sem fastast?

Segja af sér?

Bíða þess að vantrausttillögur verði lagðar fram? 

Nú er hugsanlega allt um seinan, of seint fyrir Bjarna að snúa við blaðinu.