Seint á níunda áratugnum, um 45 árum eftir stofnun íslenska lýðveldisins, stýrði Davíð Oddsson borgarstjóri aðalfundi Eimskipafélags Íslands, sem þá var höfuðvígi innmúraðra og innvígðra sjálfstæðismanna og nýverið hafði lagt undir sig keppinautinn Hafskip með liðsinni útsendara sinna í embættis- og dómskefinu.

Með líku lagi hafði þessi sama valdaklíka, tíu árum áður og með liðsinni taglhnýtinganna í Framsóknarflokknum, knésett flugfélag Guðna í Sunnu, sem opnað hafði almenningi dyr að sólarlöndum í harðri samkeppni við Flugleiðir, annað dekurfélag góðvina Flokksins. 

Á þeim tíma sem Davíð Oddsson borgarstjóri stýrði aðalfundi Eimskipafélagsins hafði flokkur hans, Sjálfstæðisflokkurinn, þegar lagt drög að því að afhenda útvöldum gæðingum óveiddan fisk í sjó til eignar og veðsetningar. Þjófsnautarnir, framsóknarmennirnir, voru skammt undan.

Áratugum saman höfðu sjálfstæðismenn og framsóknarmenn skipt með sér arðinum af veru bandaríkjahers á Keflavíkurflugvelli eins og ránsfeng; kaupmanna- og verktakavaldið í Valhöll og SÍS-valdið í herbúðum framsóknarmanna. Helminaskiptareglan var ekki lengur kjaftasaga heldur áþreifanlegur hluti sögunnar.

Bandaríkjamenn kalla ekki allt ömmu sína í spillingarmálum. En á níunda áratugnum gekk algerlega fram af þeim þegar þeir urðu þess áskynja hversu blygðunarlaust erindrekar íslenskra stjórnvalda gengu erinda Eimskipafélagins þegar semja skyldi um sjóflutninga fyrir herinn á Miðnesheiði. Valur Ingimundarson sagnfræðingur hefur einnig lýst sömu hneykslan bandarískra embættismanna gagnvart spilltri hagsmunavörslu Sjálfstæðisflokksins fyrir Eimskipafélagið, hjarta Kolkrabbans. Fáránleikinn í þessu litla bananalýðveldi norðursins var slíkur að fyrir kom að sömu lögfræðingarnir gættu hagsmuna stjórnvalda og Eimskipafélagsins.

Samsláttur ráðandi stjórnmálaafla við helstu og stærstu fyrirtæki í hverju landi er vísirinn að einræðisvaldi á borð við fasismann á Ítalíu eins og hann þróaðist í tíð Mussolinis fyrir heimstyrjöldina síðari. Reyndar er samvinna og samsláttur stjórnarherranna og stærstu voldugustu fyrirtækjahagsmunanna hluti skilgreiningarinnar á fasisma.
Sem betur fer nær samlíkingin ekki lengra.

Löngu síðar, þegar Davíð Oddsson var orðinn forsætisráðherra og gat kannski ekki fyrir siðasakir lengur stýrt aðalfundum Eimskipafélagsins, hafði þjóðin eignast tæki – verkfæri – til þess að hamla gegn einokun og fákeppni og stuðla að heilbrigðri samkeppni. Þetta var Samkeppnisstofnun sem fylgdi með í EES-pakkanum 1994.

Þegar Samkeppnisstofnun “varð það á” í desember 2001 að gera húsleit hjá stóru olíufélögunum þremur snérist Davíð og Kolkrabbaflokkur hans gegn stofnuninni. Ráðherrar og þingmenn Sjálfstæðisflokksins rifust og skömmuðust og pökkuðu í vörn fyrir Kristinn Björnsson Skeljungsforstjóra og eiginkonu hans Sólveigu Pétursdóttur dómsmálaráðherra og síðar forseta Alþingis - og hina hluthafana. Stofnunin hafði vogað sér inn í kolkrabbafélagið Skeljung. Halldór Blöndal var meðal þeirra sem höfðu samband við Georg Ólafsson og reyndu að “koma vitinu fyrir hann”. Samkeppnisstofnun sætti eftir þetta fjársvelti og að lokum hrökklaðist Georg úr embætti árið 2005 eftir að Valgerður Sverrisdóttir, samkeppnisráðherrann, bognaði undan vilja samstarfsflokksins.

Samkeppnisstofnun hafði orðið það á að taka röng félög til rannsóknar. Hún hafði snert hina ósnertanlegu valdaklíku. Hún hafði ruðst inn í veisluna hjá yfirstéttinni sem bjó í hægindum refsileysisins og lét klingja í skartgripum í hanastélsboðum.

Samkeppnisstofnun hafði líka að þeirra mati trassað að leggja til atlögu við hina vanheilögu klíku hins illa, Baugsklíkuna.

Hversu langt hafði ekki forsætisráðherrann gengið í viðleitninni til að koma henni bak við lás og slá? Hafði hann ekki rætt um Jón “Gerhart” á göngum Alþingis, leynivopnið sem átti að fella Baugsmenn?

Það er einkennilegt að lesa nú á síðum Sunnudagsmoggans heilaga vandlætingu Davíðs Oddssonar ritstjóra sem krefst þess að fylgt sé prinsípum og að allir menn eigi að vera jafnir fyrir lögum. Að jafnræðis skuli gætt af hálfu stjórnvalda og bankanna við niðurfellingu skulda og svo framvegis.

Hann er maðurinn sem mokaði svarthvítum og prinsíplausum sérhagsmunaskilningi sínum yfir íslenska þjóð í 20 ár – og gerir enn á síðum Morgunblaðsins. Fáeinum síðum framar í Sunnudagsmogganum varpar Agnes Bragadóttir sama fáránlega skilningnum og sögufölsuninni yfir æ færri lesendur blaðsins.

Það er einmitt þessi fáránlega sérhagsmunagæsla, prinsípleysi, hugsjónaleysi og hatursfull svarthvít heimsmynd sem íslensk þjóð þarf að segja skilið við.

Hún var og er þjóðhættuleg.