Erindi Sigrúnar Davíðsdóttur hjá Sagnfræðingafélaginu í gær var um margt áhugavert.

Niðurstaða hennar og boðskapur  var í stuttu máli þessi:

- Nokkur undanfarin ár hefur það orðið henni æ ljósara, meðal annars af samskiptum og viðtölum við erlenda bankamenn í þjónustu íslensku bankanna - að stjórnendum þeirra var margt betur lagið en að ígrunda og hugsa áður en þeir framkvæmdu. Samskipti voru ekki þeirra sterka hlið. Útlendingunum þótti margt einkennilegt og höfðu áhyggjur, meðal annars af ríkum krosseignartengslum.

- Óvild í garð útlendinga er einkenni kunningja- og klíkuþjóðfélags; þeir sem kunna meira, gera hlutina öðruvísi og fylgja settum reglum eru tortryggilegir.

- Kunnáttu. þekkingu og reynslu manna var ábótavant. Íslendingar eru ung þjóð; þeir ærslast eins og unglingar og hlusta ekki á aðra.

- Einkavæðing bankanna fól í sér að ríkið afsalaði sér eignum sínum en tók að sér eftirlitshlutverk með einkamarkaðnum í staðinn. Ríkið brást í því hlutverki.

- Meiriháttar mistök voru að fá ekki erlendan banka inn í landið þegar tækifæri gafst með einkavæðingunni, þó ekki væri nema til þess að kenna "unglingunum" góða siði.

Sigrún kvaðst ekki hafa kynnst íslensku þjóðinni sinni almennilega fyrr en hún kynntist Ítalíu.
Kannski áttaði hún sig ekki á íslenska forsætisráðherranum - sem nú er ritstjóri  sæta kunningja- og klíkuveldisins - fyrr en hún var búin að þaulkemba fréttir um Berlusconi.