Kenningar Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins gagna út á gamalkunn slagorð um að hin dauða hönd ríkisins dragi úr vinnugleði, framkvæmdavilja og framleiðslu til að standa undir útgjöldum yfirleitt. Ríkið leggi sína dauðu hönd á allt athafnalíf með skattaálögum. Krónurnar sogist inn í ríkishítina og skilji atvinnulífið eftir verklaust, í dauðadái. Þannig þorni einnig sjálfir skattstofnarnir.

Stenst þetta? Hvar eru sannanirnar?

Eru svimandi háir vextir, sem soga fé úr buddu minni, ekki til þess fallnir að draga úr vinnugleði minni og framkvæmdavilja? Já og fyrirtækjanna?

Er 12 prósenta verðbólga ekki skattur sem sogar fé úr buddu minni og dregur úr vinnugleði minni og framkvæmdavilja? Já og fyrirtækjanna?

Er fall krónunnar ekki til þess fallið að draga úr vinnugleði minni og framkvæmdavilja. Ég borga tvisvar sinnum meira fyrir gjaldeyri en fyrir ári. Innfluttar vörur hafa hækkað að sama skapi. Kaffibolli í Þýskalandi kostar mig 900 krónur. Er þetta ekki til þess fallið að draga úr vinnugleði minni og framkvæmdavilja? Já og fyrirtækjanna? Hafa skuldirnar ekki margfaldast vegna þessa og dregur það ekki úr vinnugleði, framkvæmdavilja og þjóðartekjum?

Eru þetta ekki allt leiðir til að hafa af mér fé með valdi rétt eins og skattar sem af mér eru dregnir?

Ég held að háir vextir, verðbólga og gengisfall krónunnar hafi ekki dregið úr vilja mínum til að vinna, hversu djúpt sem þessi þrenning hefur seilst ofan í vasa mína eftir hluta tekna minna.

Orðræða stjórnarandstöðunnar byggist á bábylju sem ættuð er frá repúblíkönum í Bandaríkjunum. Að ekki megi skattleggja vinnugleðina úr ríka fólkinu, því skattleysi þess myndi jákvæða flóðbylgju í atvinnulífinu sem lyfti öllum bátum, stórum og smáum.

Þetta hefur einfaldlega reynst rangt. Ameríski draumurinn, sem svo mjög hefur verið haldið á lofti á Anglo-Ameríska markaðssvæðinu um áratugi, stenst ekki skoðun.

Þjóðverjar, sem bjuggu við talsvert atvinnuleysi á uppgangstímanum og virtust eiga erfitt með að sækja skerf af uppgangi undanfarinna ára, standast álag fjármálakreppunnar vel og eru á góðri siglingu nú á sama tíma og Bretar og Banraríkjamenn naga neglurnar.

Í Þýskalandi er framleiðslulífið og hugarfar ólíkt ameríska draumnum.Venjulegur Þjóðverji leggur meira upp úr því að skila góðu starfi en að rækta ameríska drauminn um hin sjálfskapaða mann sem græðir á tá og fingri.

Sannleikurinn er sá að ríki sem treysta stöðugleikann gegn um lýðræðiskerfið og hafa gert um áratugaskeið þola fjármálakreppur frjálshyggju lausungarinnar betur en önnur ríki.

Ég bið með öðrum orðum stjórnarandstöðuna um sannanir fyrir því að auknir skattar dragi úr vinnugleði minni og framkvæmdavilja umfram það sem verðbóga, gengisfall krónunnar og háir vextir gera.