Dómur hæstaréttar gegn Vilhjálmi Bjarnasyni á dögunum er undarlegur og stríðir gegn heilbrigðri skynsemi. Sem óbreyttur hluthafi í Glitni hf. vildi Vilhjálmur njóta sömu kjara og Bjarni Ármannsson, en  stjórn bankans leyfði honum að njóta sérréttinda á kostnað annarra hluthafa.

Í dómi héraðsdóms sagði meðal annars: „Aðalkrafa stefnanda (Vilhjálms) byggist á því að honum beri bætur að fjárhæð 1.901.442 kr. þar sem honum hafi ekki verið gefinn kostur á því að selja bankanum hlutabréf sín á genginu 29 og kaupa þau aftur á genginu 26.66. Þar sem stjórn Glitnis hf., þ.e. stefndu (Þorsteinn M. Jónsson, Björn Ingi Sveinsson, Haukur Guðjónsson, Jón Sigurðsson, Katrín Pétursdóttir, Pétur Guðmundarson og  Skarphéðinn Berg Steinarsson), öfluðu Bjarna Ármannssyni ótilhlýðilegra hagsmuna á kostnað annarra hluthafa og félagsins, þá mismunuðu þau hluthöfum bankans. Stefndu bera ábyrgð á því. Með því að fyrir liggur gengi er hlutir Bjarna Ármannsonar voru keyptir á, svo og meðalverð á hvern hlut samkvæmt gengi í Kauphöllinni þennan dag, þá telst nægjanlega sannað að stefnandi hafi orðið af hagnaðarvon vegna þessarar ólögmætu ráðstöfunar stefndu. Ekki er tölulegur ágreiningur í málinu. Ber því  að taka aðalkröfu stefnanda (Vilhjálms) til greina.“

Þessari niðurstöðu snéri Hæstiréttur við. Hann les nýja réttarreglu inn í hlutafélagalögin í þá veru að allt sé í lagi að hafa tvöfalt gengi þegar stjórnendum banka þóknist að gera vel við einhvern. Hæstarétti þykir í lagi að hafa tvöfalt gengi á hlutabréfum, eitt fyrir óbreytta hluthafa og annað fyrir aðstöðubraskara.
Hæstiréttur skýlir sér meðal annars á bak við samþykkt aðalfundar Glitnis.

Þarf hann að gera það?

Enginn af fimm dómurum hæstaréttar skilaði séráliti. Enginn tók málstað héraðsdómara.

Ber að skilja það svo að héraðsdómarinn hafi haft lélega dómgeind eða skilji ekki lögin?

Dómur hæstaréttar lofar ekki góðu um væntanlega dóma yfir bankahrunsmönnum.