Ólafur Arnarson, höfundur hrunbókarinnar „Sofandi að feigðarósi“, ritar áhugaverðan pistil sem fastur penni á vefmiðli Pressunnar, „Enginn er hlutlaus - gegnsæi er málið“ .

Ég mæli með pistlinum en verð þó að gera athugasemdir við einkennilega niðurstöðu Ólafs, eða öllu heldur ályktun hans af áhugaverðu efni pistilsins.

Ólafur segir í niðurlagi pistilsins:

„Hættulegastu blaðamennirnir og álitsgjafarnir eru þeir, sem reyna að telja fólki trú um að þeir hafi enga skoðun á umfjöllunarefninu heldur reyni þeir einungis að flytja hlutlausa frásögn af staðreyndum. Staðreyndir horfa ólíkt við fólki með mismunandi skoðanir. Þess vegna er mikilvægt að gegnsæi ríki. Svo getur hver lagt mat á hlutina eftir eigin höfði og fordómum.

Ég hjó eftir þessu hjá Hunter m.a. vegna þess að ég hef gjarnan sterkar skoðanir á því sem ég fjalla um. Gildir það jafnt um Pressupistla mína og bókina mína um hrunið. Ég hef reynt að setja skoðanir mínar sem og tengsl við aðila, sem tengjast umfjöllunarefni mínu, upp á borðið. Ég hef líka tekið eftir því að ákveðnir aðilar, svo sem fjölmiðlarýnir Viðskiptablaðsins, nafnlausir bloggarar, og reyndar sumir nafngreindir, hafa teygt sig langt út fyrir sannleikann í að reyna að gera mig tortryggilegan gagnvart lesendum mínum.

Hælbítar mínir reyna að láta líta svo út að sannleiksástin reki þá áfram er þeir troða sannleikann og staðreyndir í sandinn. Hverjir skyldu vera þeirra hagsmunir og þeirra fordómar? Hvar liggur þeirra tryggð - við lesendur eða einhvern annan?“

Ég hef sagt frá fjölskyldutengslum Ólafs við ráðamenn Existu og Kaupþings í  fréttaskýringu í DV fyrir nokkru.
Ég sagði sannleikann en varð fótaskortur á venslum á einum stað sem skiptir að vísu litlu máli fyrir kjarna málsins.
Kjarni málsins er sá að tengsl Ólafs eru eða voru  fyrir hendi. Ég birti þau í nafni gagnsæis, en ekki til að klekkja á Ólafi. Til hvers hefði ég átt að gera það? Reyndar tel ég hann hafa skrifað eina áhugaverðustu bókina um hrunið til þessa. Hann er í senn málefnalegur og tekur afstöðu í texta bókarinnar.

En Ólafur brást hinn versti við skrifum mínum í DV og sendi mér það óþvegið í pistlum á Pressunni.
Samt snérist þetta litla brot í fréttinni um gagnsæi og sannleika (ef frá er talið atriðið um fjölskylduvensl sem leiðrétt hafa verið.)

Ég fæ ekki séð að þetta gagnsæi hafi skaðað Ólaf sem pistlahöfund eða trúverðugleika hans. Öðru nær. Mér er skapi næst að halda að ég hafi hreinlega gert Ólafi greiða með því að birta um hann upplýsingar. Auka gagnsæið um persónu hans. Gagnsæið sem svo mjög skortir í íslenska stjórnsýslu og viðskipti.

Bið ég áhugasaman lesanda þessara athugasemda að lesa aftur feita skáletrið hér að ofan úr texta Ólafs þessu til áréttingar.

Hælbítur þinn vil ég ekki vera Ólafur.