Ég skil ekki þessi læti út af umfjöllun Morgunblaðsins um ráðherraábyrgð og landsdóm. Er umfjöllun um landsdóm og ráðherraábyrgð eitthvað merkilegri fyrir það að Styrmir, Agnes og Davíð fjalli úm lög frá 1963 sem lítt eða ekkert hefur reynt á?

Þótt lögin dragi athygli til dæmis að Geir H. Haarde eru hugsanleg afglöp Davíðs Oddssonar í ráðherraembætti líkast til fyrnd (kann það ekki). Það á þó ekki við um möguleg lögbrot hans í embætti seðlabankastjóra.

DV hefur margoft frá upphafi bankahruns fjallað um ofangreind lög í lengra eða skemmra máli.

Hér er sýnishorn úr fréttaskýringu eftir mig í DV 12. nóvember 2008:

Sjálfskapað valdaleysi Alþingis

Alþingi getur sótt ráðherra til saka og látið rétta yfir þeim. Það er unnt að gera á grundvelli 14. greinar stjórnarskrárinnar. Þar segir: „Ráðherrar bera ábyrgð á stjórnarframkvæmdum öllum. Ráðherraábyrgð er ákveðin með lögum. Alþingi getur kært ráðherra fyrir embættisrekstur þeirra. Landsdómur dæmir þau mál.“

Á grundvelli þessarar greinar stjórnarskrárinnar voru sett lög árið 1963 um ráðherraábyrgð og landsdóm.

Fyrsta grein laga um landsdóm hljóðar svo: „Landsdómur fer með og dæmir mál þau, er Alþingi ákveður að höfða gegn ráðherrum út af embættisrekstri þeirra.“

Eftir hrun þriggja stærstu banka þjóðarinnar og gríðarlegt tap þjóðarbúsins, með tilheyrandi rýrnun lífskjara virðast lög um ábyrgð ráðherra frá 1963 auðveldlega geta átt við um störf og gjörðir þeirra nú.

Hirðuleysi ráðherra varðar við lög!

Í fyrstu grein laganna segir að ráðherra megi krefja ábyrgðar hafi hann „annaðhvort af ásetningi eða stórkostlegu hirðuleysi farið í bága við stjórnarskrá lýðveldisins, önnur landslög eða að öðru leyti stofnað hagsmunum ríkisins í fyrirsjáanlega hættu“.

Í áttundu grein d-liðar sömu laga segir að það varði ábyrgð ráðherra „ef hann verður þess valdandi að nokkuð það sé ráðið eða framkvæmt er skert getur frelsi eða sjálfsforræði landsins“.

Loks verður ráðherra sekur eftir b-lið 10. greinar sömu laga „ef hann framkvæmir nokkuð eða veldur því að framkvæmt sé nokkuð, er stofnar heill ríkisins í fyrirsjáanlega hættu, þótt ekki sé framkvæmd þessi sérstaklega bönnuð í lögum, svo og ef hann lætur farast fyrir að framkvæma nokkuð það, er afstýrt gat slíkri hættu, eða veldur því, að slík framkvæmd ferst fyrir“.

Í þrettándu grein laganna segir að hafi ráðherra bakað almenningi eða einstaklingi fjártjón með framkvæmd eða vanrækslu, sem refsiverð er samkvæmt lögunum, skal dæma hann til að greiða skaðabætur jafnframt refsingunni.