Þorsteinn Pálsson fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins, forsætisráðherra, sendiherra og ritstjóri ritaði afar viturlega um séríslenskt efnahagsvandamál, krónuna, í Fréttablaðið um helgina.

Fyrr í vikunni hafði ystahægrið fordæmt hann fyrir að "taka stöðu gegn krónunni" með því að setjast í samninganefnd utanríkisráðherra um aðild að Evrópusambandinu (lesist: og upptöku evrunnar).

Þorsteinn sagði eitthvað á þessa leið:

1) Menn þykjast þurfa að halda í krónuna til að tryggja útflutningsgreinunum sveigjanleika. Á mannamáli merkir það að menn vilja hafa svigrúm til að lækka gengi krónunnar þegar þurfa þykr. -  Hér má bæta við að menn vilja hafa möguleika til þess að lækka kaup almennings, en sú er auðvitað gengisfellinga.

2) Af hverju nýttu menn ekki þennan sveigjanleika t.d. á árunum 2001 til 2007 en drógu lífskraftinn úr útflutningi með hágengi krónunnar? (Von að spurt sé.)

3) Þorsteinn segir að þeir sem vilji halda krónunni (Steingrímur J.. Davíð Oddsson, Bjarni Ben og fleiri) verði nú að skella skuldinni á stjórnendur peningamála. - En stjórnvöld hafi einfaldlega ekki ráðið við að stjórna lítilli mynt í opnu hagkerfi með hagsmuni sjávarútvegs eða viðskiptabanka í huga.
Nei, krónan sjálf var vandamálið, segir Þorsteinn.

4) Krónan var sem sagt meira vandamál en stjórnendur fyrirtækjanna. "Þegar betur er að gáð var það hrun krónunnar miklu fremur en fall bankanna sem kom fyrirtækjunum á knén. Það var hrun krónunnar en ekki fall bankanna sem setti efnahag margra heimila í uppnám.

Loks auglýsir Þorsteinn eftir rökum sem sýni að unnt verði að halda stöðugri krónu án hafta. Hann vill jafnframt rök fyrir því að unnt verði að stjórna krónunni með sambærilegum vöxtum og í viðskiptalöndunum.

Ekkert bólar á þessum rökum.

Og hver er niðurstaðan?

Við búum við handónýt stjórnmál og málefnakreppu þar sem enginn þorir né vill taka af skarið um að koma landinu inn í framtíðina.

Von að ystahægrið sé pirrað út í Þorstein.

En ég tek ofan fyrir röksemdum Þorsteins sem hefur samúð með Gylfa Magnússyni viðskiptaráðherra. Á aðra höndina hefur hann stjórnarflokk sem vill varðveita krónuna (VG). Á hina hefur hann stjórnarflokk sem vill taka upp evru (Samfylkinguna).

Þetta gengur ekki til lengdar.

Vinstri armurinn í VG færir sig enn lengra til vinstri í vörn fyrir krónu og í forherðingu sinni gegn ESB. Yst til hægri eru menn á sömu línu, Nákvæmlega!  Milli þessara arma er engin málefnakreppa.

Verður það ekki verkefni miðjunnar að leysa málefnakeppuna. sem Þorsteinn talar um, og láta ystahægrið og öfgavinstrið lönd og leið?