Sturla Böðvarsson rekur upp kvein á vef Pressunnar í dag.

Honum er brugðið vegna þess að hann þykist sjá að Þorsteinn Pálsson sé gengin í hitt liðið, ESB-liðið, og spyr hvort hann sé einnig að ganga í Samfylkinguna.

Hvernig má það vera að fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins gerir sig sekan um annað eins, spyr Sturla.

Svo rekur  Sturla að Steingrímur J., Jóhanna, Jón Baldvin, Steingrímur Hermannsson og síðar Davíð Oddsson hafi raðað rýtingum í bakið á Þorsteini, fyrst þegar þau fyrrnefndu slitu ríkisstjórn unga formannsins, Þorsteins Pálssonar árið 1988, og og síðar þegar Davíð felldi hann í formannskjöri Sjálfstæðisflokksins 1991.

„Hann skuldar mér skýringar og væntanlega fleirum sem trúað hafa á dómgreind hans,“ segir Sturla.

Þvert á skilning Sturlu held ég að það sé einmitt góð dómgreind Þorsteins sem fært hefur hann nær ESB. Sárið á bankinu eftir rýting Davíðs var áreiðanlega gróið þegar Þorsteinn varð Davíð forsætisráðherra endanlega afhuga í Evrópumálum. Einangrunarhyggjan hans bæri okkur af leið og aldrei tækist að skapa þann stöðugleika sem örlítið íslenskt nútímahagkerfi þyrfi á að halda nema í nánari tengslum við viðskiptalöndin og Evrópu alla.

Sturla og Davíð höfðu rangt fyrir sér með ofstækisfullri andúð sinni á ESB. Enda fást þeir nú báðir við að endurrita söguna um fallið bankakerfi og herfilegt skipbrot stefnunar sem þeir fylgdu. Allir hugsandi menn vita að við værum betur á vegi stödd hefðum við fylgt dæmi Finna og Svía um miðjan síðasta áratug.

Sturla: Þú skuldar mér skýringar á því hvers vegna þú studdir stefnu sem átti drjúgan þátt í að leiða hörmulegri efnahagskreppu yfir þjóð en dæmi eru um í veröldinni.