Ég hef verið að skoða mál Vilhjálms Bjarnasonar lektors gegn Glitni og hæstaréttardóminn sem sýknaði ákærðu af kröfum Vilhjálms gegn fyrrverandi stjórn bankans.

Mál Vilhjálms er alveg þess virði að reyna að skilja það.

Það snýst um það að Vilhjálmur taldi sig vera venjulegan þátttakanda á íslenskum hlutabréfamarkaði í skjóli laga um hlutafélög, jafnræðisreglu og almenns réttarfars.

Glitnir keypti Bjarna Ármannsson út úr hlutafélaginu Glitni hf á yfirverði samkvæmt samþykkt aðalfundar í febrúar 2007 og með vísan í hlutafélagalög.

Vilhjálmur sá að gengið sem Bjarni seldi á var hærra en það sem hann gat fengið á markaði.

Hann kærði.

Hann vann í héraði en tapaði í hæstarétti.

Það er eitthvað við þetta mál sem vekur  ónotakennd. Ég held að þetta sé sama ónotakenndin og þjakað hefur Vilhjálm árum saman.
Að stærstu leikendurnir á sviðinu í 300 þúsund manna íslenskum „smábæ“ hafi ráðið ferðinni, hafi handstýrt hlutabréfaverði og fiktað með það. (Hlutafélag í eigu Finns Ingólfssonar heitir Fikt ehf.).

Í dómi Hæstaréttar er á einum stað vitnað í orð Þorsteins M. Jónssonar. Hann var formaður bankastjórnarinnar sem Vilhjálmur höfðaði mál sitt gegn. 
Tökum eftir því hvernig dómarar Hæstaréttar vitna til orða Þorsteins innan gæsalappa (feitletrað af mér):

... Þessir kaupsamningar hafi verið gerðir í ljósi þess að félagið og Bjarni hafi verið einhuga um að æskilegt væri að rjúfa öll tengsl milli þeirra og hafi stjórn félagsins talið betra að það keypti hlutina en að Bjarni byði þá til sölu á markaði, enda hefði „þá myndast offramboð á bréfum og þá náttúrulega, samkvæmt lögmáli framboðs og eftirspurnar, þá lækkar verðið og það þjónar ekki hagsmunum hluthafa.“ Gengi hlutanna í þessum kaupum hafi átt rætur að rekja til hugmynda Bjarna, sem hann hafi stutt „gildum rökum“, og hafi verið „fallist á þau rök“, en skömmu áður hafi gengið verið talsvert hærra en það var 30. apríl 2007 og hafi staðið væntingar til að það myndi hækka frekar, sem hafi orðið raunin.

Það er eitthvað sjálfgefið og sjálfsagt í málftutningi þessara manna. Þeir beygja sig ekki undir markaðinn heldur beygja þeir markaðinn undir sig og semja um verð að geðþótta. Eins og það sé í senn sjálfgefið og sjálfsagt.
Liggur ekki í feita letrinu hér að ofan að Þorsteinn og Bjarni voru að stýra verði hlutabréfanna?
Bjarni var vitanlega einfær um að selja bréfin sín í Glitni. Ef allt er með felldu gerist það á markaði þar sem gengi hlutabréfa frá klukkustund til klukkustundar ræður ríkjum. Bjarni hefði sjálfsagt selt eign sína í skömmtum hefði hann talið að sala í einu lagi lækkaði söluhagnað.

Að endingu: Hvað er Hæstiréttur að draga tap eða hagnað Bjarna eða annarra inn í þessa mynd? Er það ekki málinu óviðkomandi? 
Er ekki auðvelt að lesa út úr landslögum að jafnræði skuli ríkja og ekki megi hafa eitt gengi á hlutabréfum fyrir útvalda og annað fyrir pöpulinn?

Kannski er Hæstiréttur að reyna að koma á fót nýjum markaðslögmálum.

Dóm Hæstaréttar er hægt að skoða á vef dómstólsins. Hann er nr. 228/2009