Á árunum 1993 til 2007 fimmfölduðu 700 til 800 ríkustu fjölskyldur landsins hlut sinn í ráðstöfunartekjum landsmanna allra.  Þessar 700 til 800 fjölskyldur fóru úr 4 prósentum í 20 prósent  heildarráðstöfunarteknanna.

Á örlagatímum segist ríkisstjórnin óhikað ætla að breyta skattkerfinu til þess að auka jöfnuð og réttlæti í samfélaginu. „Þar er um mikla stefnubreytingu að ræða frá stjórnartímabili Framsóknarflokks og Sjálfstæðisflokks,“ sagði Jóhanna Sigurðardóttir forsætisráðherra í stefnuræðu sinni á Alþingi byrjun vikunnar.

Án þess að nokkur tæki eftir því sérstaklega var víglínan dregin í íslenskum stjórnmálum á Alþingi síðastliðið mánudagskvöld. Þetta kvöld kaus Ögmundur Jónasson að sitja heima og hæla andspyrnu Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar gegn ofangreindum áformum ríkisstjórnarinnar.

Ekki að Framsóknarflokkurinn skipti öllu máli, því víglínan var dregin milli Sjálfstæðisflokksins og stjórnarflokkanna, meira að segja óháð leit Ögmundar að grundvallarlögmáli þingræðisins.

Leit að matarholum
Línan var dregin þegar þingmenn Sjálfstæðisflokksins mótmæltu hvers kyns skattahækkunum en buðu þess í stað skattlagningu iðgjalda í lífeyrissjóði landsmanna. Ekki máttu þeir heyra það nefnt að nauðsynlegt væri að hækka skatta til að rétta við ríkissjóð sem riðið var á slig með bankahruninu fyrir ári.  Mest af öllu óttast þeir áform um aukinn jöfnuð og réttlæti með tilstyrk skattkerfisins.

Sannleikurinn er sá að hugmyndir um að afla 40 milljarða króna á ári í ríkissjóð með því að skattleggja iðgjöld um leið og þau berast lífeyrissjóðum er eins og inngangskaflinn í kokkabók hægrisinnaðra bandarískra repúblíkana sem  ævinlega hafa velt byrðum samfélagsins yfir á herðar launamanna og fátæklinga þegar þeir hafa fengið aðstöðu til.

Þarna gengur aftur hugmyndin um að aldrei nokkru sinni megi skattleggja ríka eða fyrirtæki því þannig taki fyrir vilja kaupsýslumanna til fjárfestinga og þannig sogi ríkið til sín fé sem annars færi til að skapa atvinnu og aukin umsvif á markaði. Í grein í Morgunblaðinu 30. september er þessi skattlagning lífeyris kölluð einföld og sársaukalaus leið.

Með þessar hugmyndir fer Bjarni Benediktsson formaður flokksins fram í þinginu. Kutarnir eru brýndir. Það má aldrei verða að skattar hækki á fyrirtæki og efnafólk.  Sumir skattar eru betri, svo sem eins og að skattleggja lífeyri launafólks til að bjarga ríkissjóði og velferðarkerfinu. Þetta er ein útgáfan af hamfarakapítalisma frjálshyggjudrengjanna frá Chicago sem Bjarna er svo töm í munni.

Launamenn borga alltaf brúsann
En gleymir ekki Bjarni formaður,  frændur hans og flokkssystkin, að 40 milljarðar króna, sem af lífeyrissjóðunum yrðu teknir í ríkissjóð, er ekki samtímis hægt að verja í fjárfestingar og ávöxtun í atvinnulífinu? 

Er ekki jafnframt dagljóst að hættan eykst á skerðingu lífeyris því meir sem ríkið tekur af honum fyrirfram í formi skatta?

Ástæðulaust er að láta blekkjast af þessum fagurgala á hægrivæng íhaldsaflanna. Þótt sú stefna hafi náð sínum hæstu hæðum í hamfarakapítalisma Bushstjórnarinnar að láta almenning og fátæklinga ævinlega borga brúsann er hugmyndin miklu eldri og þarf ekkert að koma á óvart.

Árið 1936 skrifaði Halldór Laxness eftirfarandi í Dagleið á fjöllum: 

„Í leitinni að einhverjum samkomulagsgrundvelli hefur verið gripið til þess örþrifaráðs, að kuðla saman hinum tveim prinsípum almenningsrekstursins og einkarekstursins. Árangurinn er eins og við var að búast. Það hefur verið framkvæmd kerfisbundin þjóðnýting - á skuldum einstaklingsframtaksins. Almenningsfé er látið standa undir tapi séreignarfyrirtækja, bæði stórra og smárra, þúsundum saman, til sjós og lands.“

Kannast einhver við aðferðirnar úr bankahruninu 2008?

Spurningin nú er aðeins þessi: Heldur Ögmundur Jónasson og fylgismenn hans í VG svo fast við þá grundvallarreglu að verða ekki viðskila við samvisku sína, að þeir kasti á glæ tækifærinu til þess að auka jöfnuð og réttlæti í þjóðfélaginu í samvinnu við Steingrím J. Sigfússon og Jóhönnu Sigurðardóttur?